die bladerkens woudic laten staen.’
‘schone joncheer, tis wel te verstaen,
ghi en moghet niet ane gaen,
daer en is niet meer dan een allein
die van minen rooskens root
plucken sal die bladerkijn.
ic hoop, hi sal noch weder comen
die vervrout dat herte mijn.’
3‘Schone joncfrou, in sulker maten
legghic mijn hooft in uwen schoot: