De Snei[52] fisselt[53] so sachten von den Hewen dal,[54] buten[55] is dat so still, kein Wagen is tau hüren,[56] blot[57] in de Firn[58] klingelt en Släden,[59] un mi ward gor tau einsam tau Maud,[60] un dortau is ’t heilig Christabend. — As ick noch so stah un verluren dörch de Ruten[61] kik, tuckt[62] min Schauster[63] Linsener mit en Handsläden vull Holt[64] vör sine Dör,[65] wat hei sick in den Stadtholt sammelt hett, un baben[66] up den Släden liggt[67] en gräunen[68] Dannenbusch. „Nu kik den Racker!“ segg[69] ick. „Hei sall mi dat anner Por Stäweln[70] maken,[71] un hei karjolt[72] tau Holt! Likdürn[73] hett hei mi all anschaustert, ick lat[74] bi den Kirl[75] nich länger maken!“ — So stah ick denn noch ’ne Wil,[76] un dat schuddert[77] mi denn dörch de Glieder un gruselt mi den Puckel dal, un ick segg tau mi: „Natürlich!“ segg[78] ick. „En Snuppen,[79] en dägten[80] Snuppen! Un worüm ok nich? De Stäweln sünd intwei,[81] un mit de Wull,[82] de ick Fru Bütow’n gewen heww, stoppt sei ehr eigen Strümp, un min hewwen keinen Bodden.[83] All’ns in de Welt geiht[84] natürlich tau.“ — So stah ick, bet[85] dat düster[86] ward, un as ick Licht ansticken will, kann ick ’t Füertüg[87] nich finnen,[88] un as ick ’t funnen[89] heww, will de Lamp’ nich brennen: Fru Bütow’n hett den Dacht[90] nich putzt, un as ick t’ Ding kümmerlich in den Tog[91] heww, geiht s’ mi snubbs vör de Näs’[92] ut, Fru Bütow’n hett kein Öl upgaten.[93] In so ’ne Umstänn’[94] is dat schön, wenn Einer glik[95] tau Hand is, den man düchtig utschellen[96] kann; ick hadd äwer Keinen tau Hand, un wat süll ick dauhn?[97] Ick kek[98] also wedder ut dat Finster.

Bi de Schausterlüd’ was dat hell worden, un in de Stuw’ was dat en lustig Lewen un en Juchen: äwer seihn künn[99] ick nicks, denn de Gardinen wiren tautreckt.[100] „Nu kik den Schauster!“ säd ick. „Ordentlich Gardinen!“ — Ick hadd kein Gardinen, Fru Bütow’n verstunn[101] sick nich up Gardinen; sei hadd mi in de irste Tid[102] mal weck anbünzelt,[103] de segen ut as[104] ‚unnen nicks un baben nicks‘[105] un ick hadd s’ afreten,[106] as mi de Lüd’ frogen,[107] ob ick an min Finster Kinnerhemden drögen let.[108] Natürlich argert ick mi denn nu äwer den Schauster: de Kirl makt[109] mi min Stäweln nich un wull lewen,[110] as en Graf, un ick satt in ’n Düstern ahn[111] Gardinen un mit en Snuppen in den Liw’.[112] Ick mak mi denn up de Bein’ un gah äwer de Strat[113] un denk: „Täuw![114] Sallst[115] den Kirl en düchtigen Zopp maken!“[116]

As ick in de Stuw ’rin kamm,[117] stunn[118] en Dannenbom[119] up den Disch, un Lichter brennten doran, un den Schauster sin Körling un sin Krischäning[120] hadden ’ne Fläut[121] un ’ne Trumpet un makten Musik dortau,[122] un dat Juchen un Krischen[123] besorgte den Schauster sin lütt Mariken,[124] de mit de Hänn’[125] nah de Lichter ampelte un mit de Beinen up ehr Mutter ehren Schot[126] ’rüm stangelte, denn sei was noch nich gangbor.[127] De Schausterfru hadd dat Spinnrad bi Sid sett’t,[128] sick ’ne ’reine Schört[129] vörbunnen[130] un ehren sünndagschen Dauk[131] ümslagen[132] un hadd en sünndagsch Gesicht upsett’t, lachte de Gören[133] an un wischte lütt Mariken den Mund af, wenn sei mit de Pepernät[134] alltausihr[135] bitau fohren ded.[136] De Schauster hadd en Enn’[137] Planlaken äwer de Markstäd’[138] deckt, hadd sick Tüffeln[139] antreckt[140] un satt nu mit ’ne lang’ Pip an den Aben un tügt sick[141] en Kraus[142] Bir.

Na, hir kunn[143] doch Keiner mit Schellen[144] ’rinne kamen![145] Ick säd also blot: „Gu’n Abend,“ un hadd[146] doch mal tauseihn wullt,[147] wat de Lust hir woll tau bedüden[148] hadd. Na, nu würd mi denn Allens wis’t:[149] de Pepernät un de Appel,[150] de bunten Bohnenkräns’ un de Hahnbuttenkräns’,[151] de säben[152] Semmelpoppen[153] un de ein Zuckerpopp, de ganz baben in den Dannenbom hung.[154] „Is angrepsch’ Wohr,“[155] säd de Schauster, „drei Johr hewwen wi sei nu glücklich dörchbröcht,[156] bet[157] up den Swanz von den Husoren sin Pird,[158] den hett Krischäning mal afbeten,[159] as Mutter mal nich recht Obacht gaww.[160] — Je, Di mein ick,“ sett’t[161] hei hentau un drauht[162] den Jungen mit den Finger. — „„Ick will man nich von em weggahn mit min Arbeit,““ säd ick tau mi, un mi was ganz verdräglich tau Maud, obschonst ick de niderträchtigsten Koppweihdag’[163] hadd. Doch as Schauster Linsener mi dat Haupt- un Tafelstück wisen un utdüden ded[164] — ’t was Adam un Eva, vör den Sündenfall, schön in Stutendeig utkned’t[165] un mit Eier un Saffran gel anmalt[166] — un as de beiden lütten Linseners sick rechts un links von uns’ ihrwürdigen Stammöllern[167] henstellten un tau tuten[168] un trumpeten anfungen, dunn würd mi doch grad so tau Maud, as wenn oll Rad’maker[169] Langklas mi mit sinen stumpen[170] Frittbohrer[171] ümmer pianoforte — pianoforte — in den Kopp ’rin bohren ded, dat dat pipt un gnirrt,[172] un mi dorbi frog, ob dat nich schön güng?[173] — De Schauster müggt[174] mi anseihn, dat ick mi ’ne Krankheit vermauden was,[175] denn as mi sin beiden lütten Cherubim richtig ut sin Paradis ’rute trumpet’t hadden, gung hei mit mi ’räwer un wull mi Licht anmaken un frog, wo ick de Swewelsticken[176] hadd? — „Hewwen dauh ick[177] Allens,“ säd ick, „äwer blot uns’ Herrgott un Fru Bütow’n weit,[178] wo t’ tau sinnen is.“ — De Schauster hülp[179] mi nu ut de Stäweln un säd: „Natte Fäut![180] Un ick heww Sei de annern Stäweln nich farig[181] makt!“ hülp mi tau Bedd un säd: „Täuwen S’ man,[182] min Fru sall ’räwer kamen[183] un sall Sei Tee kaken.“[184] — Dat geschach[185] denn ok; äwer[186] wat in de negsten virteihn Dag’[187] mit mi vörgahn[188] is, dorvon weit ick nich vel tau vertellen.[189]

Ick lagg[190] in en sweren Drom.[191] Mi was, as wenn min ganze Stuw’ vull Dannenböm brennen un lüchten ded,[192] un an jeden hung ’ne wunderschöne Semmel popp mit Adam un Eva un dat ganze Paradis, un wenn ick dorup losgung un de Hand dornah utreckt,[193] denn hadd ick en intweiigen[194] Stäwel in de Hand un en Strump ahn Bodden,[195] un Krischäning un Körling stunnen twischen[196] mi un de Heilchrist[197] -Bescherung un fläut’ten un tut’ten, dat mi dat dörch den Kopp flirren un gnirren ded, un de dusend[198] Lichter danzten vör mine Ogen,[199] un wenn ick denn rep:[200] „Lat’t[201] mi doch! Lat’t mi doch! Ick will jo ok wedder bi Jugen Vader[202] maken laten!“, un reckt de Hand wedder nah de schöne Semmelpopp ut, denn drewen[203] sei mi wedder taurügg[204] un trumpet’ten mi in de Uhren:[205]

„Stäwelmaken,[206] Stäwelmaken!

Hett sick wat tau Stäwelmaken!

För so ’n ollen Junggesellen

Sall kein Wihnachtslust mihr gellen.“[207]

Denn fung[208] de olle rotglasürte Pott,[209] de t’ens’ minen Kopp[210] stunn, äwer sin ganzes, breides,[211] blankes Gesicht an tau lachen, un de ganze Stuw’ lep[212] vull intweiige Stäweln, de steken[213] all de Tung’[214] ut, un Schauster Linsener grep[215] sei sick, einen nah den annern, un treckt[216] sei all up en Band un hung sei mi an ’t Finster stats[217] Gardinen. — T’ens’ minen Fäuten[218] dor sagten[219] Twei[220] ümmer ümschichtig Holt,[221] de Ein’, dei sagte ümmer ganz fines[222] Koffeholt, un de Anner arbeit’t in eiken Knäst[223] herüm, un wenn dat Koffeholt sagt[224] würd, denn danzte Fru Bütow’n ehr Nachtmütz vör minen Ogen ümmer up un dal[225] — up un dal, un wenn in eiken Knäst arbeit’t würd, denn was ’t mi vör de Ogen, as stünn[226] ’ne grote, schöne Ird’beer[227] in en gräunen[228] Holt,[229] un wenn ick nipper tausach,[230] denn was ’t minen Unkel[231] Matthies sin rode Näs’[232], de kek[233] ut minen gräunen Fautsack[234] herut.