Na, dit kunn jo doch nu Keiner beter[569] beantwurten, as sei sülwst[570] — dat sach ick in[571] — un as nu de grage[572] Wintermorgen in min koll[573] Stuw’ ’rinne schinen ded,[574] un mi dat so dörch de Knaken[575] grusselt,[576] as ick den Koffe makt, säd ick: „Nu bün ick dormit dörch! Wat sin möt,[577] möt sin!“ un segg tau Fru Bütow’n: „Fru Bütow’n“, segg ick, „gahn S’ nah Kopmann Bohnsacken un köpen[578] S’ mi en Por[579] von de finen, gelen Hanschen,[580] de de jungen Herrn Avkaten[581] ümmer dragen,[582] wenn sei recht wat bedüden willen.[583] — Äwer rechte gele!“

Hen tau Elben[584] stek[585] ick denn nu in minen swarten[586] Liwrock[587] un swarte Hosen un blanke Stäweln un in de nigen[588] gelen Hanschen, un ihre[589] ick den Haut upsetten ded,[590] stellt ick mi vör den Speigel und säd mit Recht: „Wo ’s ’t mäglich! Dat hadd ick sülwst nich mihr glöwt!“[591] Smet[592] noch en Blick in min Stuw’ ’rüm un säd: „So ward’t denn nu woll hir nich bliwen!“[593] Kek in min ollen Tüffeln[594] ’rinne, de vör dat Bedd stunn’n,[595] un säd: „Ji wardt jug[596] ok wunnern,[597] wenn ’t glückt, un wenn binnen Korten[598] en Por lütte[599] nüdliche Tüffelken bi jug tau ’m Besäuk kamen.“[600]

Ick gah denn nu de Strat hendalen[601] un kam[602] an minen Unkel Matthiesen sin Dör vörbi un denk: „Irst[603] mit alle Welt in Freden,[604] wenn Einer so ’n Gang geiht!“ denn tau Maud’ was mi, as gung ick den letzten Gang. Klopp[605] also an sin Dör un gung herin.

Na, ick heww all vel seihn[606] in de Welt; ick heww mal seihn, dat en Kirl[607] Füer fratt;[608] ick heww mal seihn, dat Einer Häkelheed[609] fratt un schönen sidnen[610] Band ut den Hals’ herutehaspelte: äwer so blag[611] is mi dat mindag nich[612] vör de Ogen west as in den Ogenblick, wo ick an den hütigen Morgen minen Unkel Matthies tau seihn kreg.[613]

Dor stunn[614] hei in sin Stuw’ in den sülwigen Uptog[615] as ick, blot[616] dat sin swarte Liwrock en gräunen Jagdsnipel[617] was, un dat sin gelen Hanschen von Hirschledder[618] wiren un min von Schapledder,[619] un dat sin witte Snurrbort[620] as en por klore Istappen[621] rechts un links äwer den Mund dal hung,[622] un min nah baben[623] upswänzt[624] was un in allerlei verdammte Coulüren[625] spelte.

„Unkel!“ rep[626] ick, as ick ’rinn kamm, un min Haut tründelte[627] vör mi in de Stuw’ ’rin, so verfirt[628] ick mi. — „„Jung’!““ rep hei, „„wat willst Du?““ — „Wat willst Du?“ raup[629] ick. — „„Ick will dat, wat Du nich willst!““ seggt hei. — „Ick will jo!“ rep ick. „Un ick bün jo man,“[630] sett’t ick hentau, „hir in desen Uptog blot nah Di ’ruppe kamen,[631] üm Di tau seggen, dat ick nu fast[632] bün, un wull Di bidden, Du süllst[633] man wedder min leiw’ oll[634] Unkel bliwen.“ — „„Wullst[635] Du dat?““ säd hei un sett’t sick in sinen Lehnstaul un kek mi so nahdrücklich in de Ogen. „„Na, denn will ick Di man seggen, ick wull ok in desen Uptog nah Di henkamen un wull Di en beten verfiren.[636] Ick weit[637] dat ut min Soldatentiden:[638] so ’n beten Verfiren, dat rammelt[639] den Minschen nüdlich tausam[640] un rappelt em up,[641] denn denn[642] kümmt de Schimp[643] mit in ’t Spill.[644] Un, Jung’,““ säd hei un stunn up un läd mi de Hand up den Arm, „„ick will Di nich in den Weg stahn un Di in den witten Bagen[645] von Din Glück en Krünkel[646] maken, denn dat lütt Mäten is för Di geburen, un dat Mäten is gaud!““ — Un dorbi knep[647] hei mi den Arm mit sine olle breide Fust[648] tausamen, dat ick dacht: wenn sei so is, denn[649] is sei mihr[650] as gaud.

Min Unkel gung nu hen un halt[651] en Glas von sinen ollen Portwin un säd: „„Kum her, Jung’, stärk Di irst! Wo[652] willst Du ’t denn anfangen?““ — „Je,“ segg ick, „wenn ick dat wüßt!“ — „„Sett[653] mal Din Bein hir up den Staul,““[654] seggt hei. — „Wat sall dat?“ frog ick. — „„Nicks nich,““ seggt hei un knöpt[655] mi de Strippen[656] von de Hos’ af, „„mit en Fautfall[657] möst Du jo doch beginnen, un dit künn Di strämmen.““ — „Na,“ segg ick, „Du fangst gaud an.“ — „„Wat sick hürt,[658] hürt sik,““ seggt hei. „„Ick heww dat mindag nich sülwst dörchmakt,[659] äwer ick heww dat ümmer up Biller[660] seihn. Wat seggst Du äwer man? Täuw![661] Ick will Di unner de Arm gripen!““[662] un dorbi ret[663] hei hastig sinen Drahkasten[664] up un fliete[665] in den Uttog[666] ’rüm, worin hei sin heiligsten Schätz hadd. Un richtig, dor kamm[667] hei mit sin Stammbauk[668] tau’m Vörschin. Dat schach[669] man selten, un wenn hei ’t anrögen ded,[670] denn schach dat blot des Abends, wenn Allens so recht still was. Denn treckt[671] hei sick irst reine Wäsch’ an un sin bestes Tüg[672] un sett’t rechts un links en por Lichter up den Disch, slog deip[673] in Gedanken Blatt för Blatt üm, las all de Vers’ un höll[674] mit swarte Krüzen[675] dat Dodenregister in Ordnung. Den annern Morgen was hei denn sihr weikmäudig,[676] un dat letzte Mal kamm hei nah mi ’rüm un säd: „So vel[677] ick weit, lewt man noch Ein;[678] dat is Krischan[679] Bünger, den ollen Snider[680] Bünger sin Sähn,[681] de mit min Öllern[682] Hus an Hus[683] wahnen ded.[684] Sei seggen jo, hei sall Durschriwer[685] tau Parchen[686] wesen,[687] un wenn mi Gott dat Lewen lett,[688] denn will ick em desen Sommer besäuken.“[689]

„Hir!“ säd hei, as hei ditmal[690] dat Stammbauk ’rute halt[691] un up den Disch leggt hadd, „hir sett Di dat, un säuk[692] Di en Vers ut un lihr em utwennig.[693] Dor stahn weck in[694], de kannst Du tau unsern Herrgott in ’n Himmel beden,[695] denn[696] ward sick ok woll ein för dat beste Mäten up Irden[697] finnen.“[698] — „„Unkel,““ säd ick un namm dat Stammbauk in de Hand un bläderte[699] dorin ’rüm, „„ick weit, wat ick dauh:[700] ick red so, as mi dat üm ’t Hart is,[701] un mi is hüt[702] Morgen ganz besonders üm ’t Hart.““ — „Ok gaud,[703] min Jung’,“ säd min Unkel, „un villicht noch beter! Äwer denn mak nu ok![704] Un täuw,“ sett’t hei hentau, as ick mi tau ’m Gahn ümdreihn ded,[705] „Di hängt jo dat witte[706] Band von ’t Vörhemd ’ne halw’ Ehl[707] den Puckel dal!“ un gaww[708] mi sinen Segen un stoppt[709] dat Enn’[710] Band unner ’t Halsdauk.[711] „So, nu gah mit Gott!“

Ick gung denn; aewer as ick ut de Husdör[712] kamm, dunn haust[713] wat baben[714] mi, un as ick ’ruppe kek,[715] dunn lagg[716] min Unkel Matthies in dat halwe[717] Finster un nickt un plinkt[718] mi tau, un jedesmal, wenn ick mi in de lange Strat[719] ümkek, denn nickt hei un weiht[720] mit sin rotbunt Taschendauk ut dat Finster ’rut, dat mi angst un bang’ würd, de Lüd’ müggten marken,[721] wovon twischen[722] uns de Red’ wir.

Nu künn ick hir ne Geschicht vertellen;[723] ward mi äwer woll häuden.[724] So glatt, as dat in de Romanen steiht, geiht so ’ne Angelegenheit in de Würklichkeit nicht af. Unner Hunnert[725] maken Nägen un Nägentig[726] up desen Gang de spaßigsten Dummheiten, un wenn ok all de Hunnert as de glücklichsten Brüjams[727] taurügg kamen, warden doch de Nägen un Nägentig tau sick seggen: „Gew’[728] de leiw’ Gott, dat wi nich wedder in de Lag’ kamen; süllen wi äwer tau’m tweiten Mal de Sak äwernemen,[729] denn willen wi ’t kläuker[730] anfangen.“ — Gott lat mi nich wedder in de Lag’ kamen!