Nah en annerthalw’ Stunn’n[731] kamm ick denn wedder taurügg, glücklich bet unner[732] den Hauttöppel,[733] un mag ok woll dornah utseihn[734] hewwen; un dor ick mi in min einsam Junggesellenlewen de dürigte[735] Mod’ anwennt[736] hadd, mit mi sülwst[737] tau snacken,[738] so kann ick nu bi ruhige Besinnung de Lüd’ dat nich verdenken, wenn sei mi, as ick de Strat hendalen[739] kamm, en beten ut den Weg gungen[740] un mi scharp nahkeken,[741] ob min Bein’ ok woll so deklamirten as min Hänn’.[742] As ick nu noch so ’n Raudener drei[743] von minen Unkel sinen Hus’ af[744] bün, stört’t[745] hei mi all entgegen un föll[746] mi üm den Hals, denn hei hadd de annerthalw’ Stunn’ lang achter[747] de Husdör stahn[748] un up mi lurt,[749] un rep:[750] „Holt Din Mul![751] Holt Din Mul! Ick weit Allens; un wennihr[752] ward de Hochtid?“ — Ick tuscht em denn nu, un säd: „„So swig[753] doch still! tau ’m wenigsten up de Strat!““ — fat’t[754] em unner ’n Arm un treckt[755] em mit nah minen Hus’; doch as wi dor herinne kemen un Fru Bütow’n grad dat Middag deckte, dunn kunn[756] hei sick nich länger hollen,[757] dunn spelt[758] sin ganzes Hart[759] Solokolür,[760] un as de Fru em ankek, dunn lücht’ten[761] ut sin Ogen[762] nicks als Trümw’,[763] un hei wis’te[764] mit den Dumen[765] äwer de Schuller[766] nah mi hen un säd: „Seihn S’ dor,[767] Fru Bütow’n, dor steiht hei — min Swester-Sähn! Is nu ok en Brüjam, so gaud as Einer!“ Un as nu de Fru kamm un gratulirt un weiten[768] wull, wer de Glückliche wir, hadd ick wedder naug[769] tau tuschen, un as sei weg was, säd hei un kek[770] mi dorbi sihr verdwas[771] an: ick wir en Heuchler, en sihr verstockten! un ick wis’te[772] en swartes[773] Hart, dat ick so ’n Glück so lang verswigen künn.

Ick müßt mi denn nu man dalsetten[774] un em de Sak vertellen,[775] dunn würd hei denn nu wedder fründlicher un nickt mit den Kopp un säd: „schön!“ un denn mal wedder schüddelt hei mit den Kopp un säd: „dit wir nich ganz nah sinen Sinn;“ un as ick utvertellt[776] hadd, stunn hei up un makt en Gesicht, as de Hewen[777] in ’n Heuaust,[778] wenn hei nich recht weit, ob hei de Sünn schinen[779] oder regen[780] laten sall;[781] hei schüddelt un nickt, un nickt un schüddelt, un endlich säd hei: „hei, för sin Part, hadd ’t denn doch en ganz Deil[782] beter makt;“[783] un frog dunn,[784] bi weckern[785] Vers von dit Kapittel ick denn den Fautfall[786] anbröcht[787] hadd. Ick müßt denn nu gestahn,[788] dat de gor nich tau ’m Vörschin kamen[789] was. Dunn namm min Unkel Matthies sinen Haut un säd: „Na, denn wünsch ick Di woll tau spisen![790] Un holl[791] Di an dat, wat Du hest; wat nahkümmt,[792] bitt de Wulf.[793] Du hest vel tau tidig[794] kreiht;[795] de Sak[796] is noch lang’ nich in Richtigkeit; en Fautfall hürt[797] tau jeder Verlawung,[798] un de Sak is nich gültig, wenn sei nich mit de beiden Knei[799] unnersigelt is. Mi tau ’m wenigsten sall ’t gor nich wunnern, wenn de Kram in de negsten Dag’[800] utenanner[801] geiht. Up en anner Mal folg’ minen Rat!“ Somit gung hei.

Trotzdem äwer fung nu för mi eine wunderschöne Tid[802] an, eine wunderschöne Tid! Ick künn ok hirvon wedder vel vertellen, ward mi äwer woll häuden.[803] De höchste Freud’ un dat deipste[804] Leid möt[805] Einer[806] nich Jedwereinen[807] up de Näs’ binnen;[808] un wenn ick nu ok girn[809] glöw’,[810] dat all Dejenigen, de dit lesen, manirliche un irnsthafte Lüd’ sünd, ein oder de anner Hans Quast künn dor doch mit mang lopen[811] un künn up mine Kosten sinen Putzen[812] dormit driwen,[813] un dat müßt mi denn doch sihr verdreiten.[814]

Äwer tau jeden richtigen Honnigkauken[815] hürt[816] en lütt Beting[817] Peper,[818] un doran süll mi dat denn nu ok nich fehlen. Tauirst[819] streute min Unkel Matthies af un an en lütt Kürnken[820] an, doch as hei sach,[821] dat de Sak von Bestand was, un as hei sülwst up ’ne Visit bi min Brut ehr Fründschaft[822] west was un sick dor ok tau sine Taufredenheit[823] von dat Fischkaken[824] äwertügt[825] hadd, dunn sport[826] hei sin Gewürz un grep deip[827] in sinen Honnigpott[828] — tau deip! segg ick — denn nu malt hei alle Lüd’, de em hüren wullen, min Glück so säut[829] vör, bet in minen Honnigmand[830] bald so vel Fleigen[831] summten, dat ick mi nich tau bargen wüßt,[832] un dat bald so vele lustige Geschichten von mi in den Swung’[833] wiren, as wir ick blot tau ’m Vergnäugen[834] von alle Welt nich blot en Brüjam, sondern ok en Brüdjam[835] worden. Ick würd brüdt, wo ick mi seihn let.[836] Up fiw[837] Schritt all[838] grint[839] mi jeder Hans Narr up de Strat[840] an, un wenn ick denn frog, wat dor tau grinen wir, denn säden sei All, as wenn sei sick beraden[841] hadden: „Oh, nicks nich!“ Kamm[842] ick mal des Abends in minen ollen[843] Dämelklubb[844] — denn dat hadd ick mi glik vörnamen,[845] dese Gesellschaft wull ick unner keinerlei Ümstänn’[846] upgewen,[847] irstens, wil dat[848] sei mine Gemütsort[849] sihr tauseggen ded,[850] un tweitens,[851] wil dat ick sei för mine Bildung sihr taudräglich höll[852] — na, wenn ick also dor mal hengeröd,[853] denn würd dat en Flustern un en Tuscheln[854] un en Anstöten:[855] de Ein’ winkte ganz von Firn[856] mit den Tulpenstengel, un de Anner ganz in de Neg’[857] mit den Tunpahl,[858] un Geschichten vertellten[859] s’ sick, wat de[860] vör de Hochtid seggt[861] hadd, un wat de[862] nah de Hochtid seggt hadd; un wat de Scheper[863] tau sinen Hund seggt hadd; un wenn ick denn falsch[864] würd un frog, wat sei dormit seggen wullen, un wat[865] dat Spitzen up mi sin süllen, denn säden sei All: „Gott bewohre! Wi meinen man.“[866] Un wenn ick nu des Abends ut desen Grünn’n[867] nich in den Dämelklubb gung, denn makt[868] Fru Bütow’n ehr leiwe[869] Pepermähl[870] apen[871] un stöhmte[872] mi ümmer ganz lütte, fine[873] Prisen in de Näs’[874] un in de Ogen:[875] wat dat so süll?[876] oder wat dat so süll? Sei wüßt ok nich, wo[877] ick dat nu hemmen wull. Un sei wir[878] ’ne olle Fru un hadd in ehren Lewen all vele Herrn upwohrt,[879] äwer noch keinen, de in ’n Brutstand west wir; ick süll deswegen Geduld mit ehr hewwen, denn de Sak kem jo nu bald ganz anners. Un wat dat Tüg[880] rein maken anbedrapen ded,[881] dor gew’[882] sei mi ganz Recht, dat wir för min Brut nich gaud naug,[883] denn as[884] sei man hürt hadd,[885] wir de as ’ne Prinzeß upfött[886] un hadd sindag nich[887] ehr Finger in koll Water[888] stippt; äwer ehr Ogen wiren för jede Dun’[889] up den Rock all tau olt.[890] Un wenn min Brut mi negstens[891] mal besäuken wull,[892] so künn sei dat jo dauhn,[893] sei för ehre Person hadd nicks nich dorwedder,[894] un äwer de Spennwew’[895] an ’n Bähn[896] un den Stoff[897] up de Comod’ würd sei jo nich fallen, un an den lütten Provat-Müll-Hümpel,[898] den sei sick tau ehre Bequemlichkeit in de ein’ Eck von min Stuw’ anleggt[899] hadd, würd sei sick jo ok just de Beinen nich verstuken.[900] Un wenn ick des Abends Füer[901] hewwen wull, denn künn ick jo dat man seggen — sei wüßt jo dat ok nich — süs[902] wir ick jo ümmer in den Dämelklump gahn,[903] worüm denn nu nich? Un denn sett’t[904] sei sick vör dat Abenlock[905] un puste un puste, un de Kahlen[906] gläuhten[907] ehr up de dicken Pustbacken, datt ick sei nich anners anseihn künn, as ick müßt ümmer denken: „Gott verzeih mi de sweren Sünden! Ick weit recht gaud, dat dit min Fru Bütow’n is, un ’ne christliche Wewerwittwe,[908] worüm möt[909] ick denn bi ehr[910] ümmer an de hohen Herrschaften denken, de deip[911] — deip unner uns wahnen[912] up en Flag,[913] wo ’t sihr heit[914] sin sall? Un worüm föllt[915] mi bi ehr Pusten ümmer in, dat mägliche Wis’ up dit Flag ok Einer sitt, de Kahlen anpusten deiht,[916] üm min schönes Ehstandsglück doch en Beting[917] antauwarmen?“[918]

Hirut kann Jeder afnemen, dat bi mi de Bedenken noch nich all ut dat Finster ’rute smeten[919] wiren, un sei süllen noch düller[920] warden, as ick eins Nahmiddags von min Brut taurügg de Strat[921] entlang gung.

As ick nämlich an desen Dag de Strat entlang gung, dunn hürt[922] ick all von Firn’[923] groten Larm, de Lüd’ keken[924] ut de Finstern, un vör de ein’ Husdör[925] hadd sick ok all en lütten Hümpel[926] tausam funnen,[927] de nah de Del[928] ’ruppe kek. As ick nu grad an de Dör vörbi[929] gahn will, fohrt[930] de Kürznermeister[931] Obst äwer sin halwe Husdör[932] ’räwer, as wenn ’ne Billardkugel äwer de Band’ sprengt ward, un sett’t sick mit sin vir Baukstaben[933] in den Rönnstein.[934] — „Mein Gott! Gevatter?“ seggt sin Nahwer Gräun,[935] „wat makst Du dorvon?“ — „„Je, dat segg man mal!““ seggt de Kürzner,[936] „„min Frugenslüd’[937] hewwen mi ’rut smeten.““ — „Worüm denn äwer?“ fröggt de Anner. — „„Vadder,““[938] seggt de Kürzner un rappelt sick tau Höcht:[939] „„dat will ick Di seggen: min Fru will, wat ick will, und dat will ick nich.““

Wil[940] mi nu dese Geschicht nicks angung,[941] so gah[942] ick wider[943] un denk so bi mi: is doch en narschen[944] Spruch! Wat de Kirl woll dormit meint? „ Min Fru will, wat ick will, un dat will ick nich.“ — Sallst dinen Unkel Matthiesen mal dornah fragen.

Ick gah nu also nah em ’rup un vertell[945] em de Sak un segg em den Spruch un frag’: „Unkel, wat meint de Kirl dormit?“ — „„Je!““ seggt hei un geiht in Nahdenken in de Stuw’ up un dal, „„un de Kirl was von sin Frugenslüd ’rut smeten, seggst Du?““ — „Ja,“ segg ick, „hei säd ’t jo sülwst.“ — „„Un in den Rönnstein satt[946] hei?““ frog hei wider.[947] — „Ja,“ segg ick, „dorin satt hei.“ — „„Na,““ seggt min Unkel nah ’ne Wil’ Bedenken, „„denn[948] ward dat ok woll sin Richtigkeit hewwen, denn hett em sin Fru ok woll ’rut smeten, un denn findt de Spruch ok sin richtig Bedüden,[949] denn heit[950] hei: Min Fru will Herr in den Hus’[951] sin, un ick will ok Herr in den Hus’ sin, un mine Fru ehren Willen, den will ick nich nahgewen.[952] Äwer,““ sett’t hei hentau, „„wenn sei in ’n Hus’ stahn,[953] un hei vör den Hus’ in den Rönnstein seten[954] hett, denn ward sei woll Herr in den Hus’ sin.““

Ick weit nich, mi würd nah dit Gespräk so verdreitlich[955] un beängstlich tau Sinn; von de Sid[956] hadd ick min Vörnemen noch nich in ’t Og’ fat’t.[957] „Unkel,“ säd ick, „Du kennst mi doch un kennst sei jo ok, wat meinst Du denn woll, wer ward von uns Beiden woll Herr in ’n Hus’ sin?“ — „„Je,““ seggt hei, „„sei süht[958] mi gor nich dornah ut,[959] as müggt[960] sei girn[961] vör de Husdör in ’n Rönnstein sitten, ick glöw’,[962] sei bliwwt[963] leiwer binnen.““[964] — „Den Deuwel ok!“[965] segg ick. — „„Na, so arg,““ seggt Unkel Matthies, „„ward sei dat nu woll nich maken; äwerst[966] so ’n ‚liebenswürdig, weiblich Regiment‘ — as de Lüd’ dat nennen — ward sei woll äwer Di ergahn laten, Du wardst woll en beten stramm an ehren Schörtenband[967] anbunnen[968] warden, un wo lütt[969] de Achterflicken[970] an ehr Pantüffeln sünd, ward Ein[971] Di nahsten[972] woll von den Pelz lesen känen.““ — „Bang’ maken gelt[973] nich!“ segg ick, „ick ward sei mi nah de Hochtid bi den irsten Schepel[974] Roggen wenn’n.“[975] — „„Dor verlat Di man nich up!““[976] seggt min Unkel. „„Kennst Du dat Sprückwurt nich:[977]

Vör de Hochtid möst du s’ wenn’n;