[42] S. über ihn Moll, Kerkgeschiedenis van Nederland, II, 50-59; Hirsch, Heinr. II, II, 296-301; Bresslau. Konrad II, I, 204 für 1026 (nicht 1025). Vorher war er Cluniac. Mönch geworden. Monographie von Van der Aa, Groningen 1862.

[43] Oben S. 255. Adalbolds Werk hat Moll entdeckt und mit Einleitung herausgegeben im Kerkhist. Archief v. Kist u. Moll III, 161-213. Sep.-Abdr. 1862.

[44] Die Briefe führt Moll an. Eine „Epistola Adalboldi Ultraj. ep. ad Erchanboldum archiep. Mog.“ im Cod. lat. Mon. 2598 f. 80b ist nur eine Salutatio.

[45] Den Namen nennt Sigebert de SS. eccl. c. 146. — Egberts von Lüttich Fecunda ratis ed. E. Voigt, Halle 1889. Ueber die Bedeutung desselben E. Voigt: Das erste Lesebuch des Triviums, Mitth. d. Ges. f. deutsche Erzieh. u. Schulgeschichte I (1891), S. 42-53. — Klagen über widerstrebende Schüler auch im cod. Col. 188, Catal. p. 79, wo ludrica statt ludicra verdruckt ist.

[46] Dümmler, Poet. Lat. II, 181.

[47] Mit Einleitung von Gu. Cuper Acta SS. Jul. IV, 452-471: p. 457 der metrische Prolog von Oetbert. Ausg. von Holder-Egger als Passio Frid. MG. SS. XV, 342-356.

[48] Vita Odulfi presb. Traj. Acta SS. Jun. II, 592-595. Auszug MG. SS. XV, 356-358, vgl. 574b.

[49] Miracula S. Waldburgae Tielensia ed. Holder-Egger SS. XV, 2, 764-766, vollst. von G. Henschen, Acta SS. Feb. III, 546-548. Von einem tobsüchtigen Engländer heißt es: „in corium bovis, quod lingua Britanniorum hudifac (hudisac?) vocatur illigaverunt“.

[50] De div. temporum I, 5: „quia domnus Adelboldus Traiectensis episcopus haec omnia pleniter in uno volumine luculento sermone comprehendit“. Giesebrecht II, 560 und Hirsch, Heinrich II, I, 297 nehmen es als Praesens, mir scheint es jedoch kaum möglich anzunehmen, daß nicht Alpert von einem ihm schon vorliegenden Buche rede.

[51] Vita Heinrici II auct. Adalboldo ed. G. Waitz, MG. SS. IV, 679-695. Hs. in Halle, NA. VIII, 382.