[7.21] futūrum ut . . . exsisterent gives the statement, not of Proculus, but of Romulus himself. The inf. futūrum (esse) depends on a verb of saying implied in praecipere. Romulus said exsistētis. Since, however, exsistō has no supine and so no future participle, no direct future infinitive can be formed from it. Hence the phrase futūrum ut with subjunctive becomes necessary: ‘it would happen that they would become,’ etc.
[8.1] ‘in honor of Romulus’; dat. of advantage.
[8.2] With cōnstitūta and cultus (colō) sc. est.
[8.3] For the omission of the conjunction before ipse, cf. [p. 5, n. 13].
[Text-only version] [III.] Numa Pompilius, Rōmānōrum rēx secundus
716-673 B.C.
Successit Rōmulō Numa Pompilius, vir inclitā iūstitiā[4] et
religiōne.[4] Is Curibus,[5] ex oppidō Sabīnōrum, accītus est. Quī cum
Rōmam vēnisset, ut[6] populum ferum religiōne mītigāret, sacra
plūrima īnstituit. Āram Vestae cōnsecrāvit, et īgnem[7] in ārā
SELLA CURŪLIS
From a coin [5] perpetuō alendum virginibus dedit. Flāminem[8]
Iovis sacerdōtem creāvit eumque īnsīgnī veste[9]
et curūlī[10] sellā adōrnāvit. Dīcitur[11] quondam
ipsum Iovem ē caelō ēlicuisse.[12] Hīc, ingentibus
fulminibus in urbem dēmissīs, dēscendit in nemus
[10] Aventīnum, ubi Numam docuit quibus sacrīs
fulmina[13] essent prōcūranda,[13] et praetereā imperiī
certa[1] pīgnora populō Rōmānō datūrum sē esse prōmīsit. Numa
laetus rem populō nūntiāvit. Postrīdiē omnēs ad aedēs[2] rēgiās
convēnērunt silentēsque exspectābant[3] quid futūrum esset.[4] Atque
ANCĪLIA
From a coin [15] sōle ortō dēlābitur ē caelō scissō[5] scūtum, quod
ancīle appellāvit Numa. Id nē[6] fūrtō auferrī
posset,[6] Māmurium fabrum ūndecim scūta eādem
fōrmā fabricāre iussit. Duodecim autem Saliōs[7]
Mārtis sacerdōtēs lēgit, quī ancīlia, sēcrēta
[20] illa imperiī pīgnora, cūstōdīrent[8] et Kalendīs