[1423] Bernold (Pertz, v. 461) gives the details. The part which most concerns us is that the King and future Emperor is received only “salva justitia illius [Romanæ] ecclesiæ, et statutis apostolicis, maxime de investituris in spiritalibus officiis a laico non usurpandis.”
[1424] Bernold merely glances at this matter. It will be found described more at length in the hexameters of Donizo, ii. 9, Muratori, v. 374; and in the prose life of Matilda, 13, Muratori, v. 395.
[1425] Eadmer, Hist. Nov. 32. “Scire veritatem hujus rei Romam missi sunt hii duo clerici, eaque cognita, jussi sunt sacris promissionibus illectum ad hoc si possent papam perducere, ut ipsi regi ad opus archiepiscopi Cantuariensis pallium, tacita persona Anselmi, destinaret, quod ipse rex, Anselmo a pontificatu simul et regno dejecto, cui vellet cum pontificatu vice apostolici postmodum daret.” The formal grant of the hereditary legation to Count Roger comes somewhat later, being given by Urban himself in 1099. (See William of Malaterra, iv. 29, Muratori, v. 602.) But the language used seems to imply that some such power practically existed already.
[1426] Ep. S. Thom, ad Cardinales, Giles, S. T. C. iii. 93. “Eo jam perventum est ut sequatur rex noster etiam Siculos, immo certe præcedat.” On the question of the legatine power supposed to have been granted, or designed to be granted, to Henry the Second, see J. C. Robertson, Becket, 106. For my purpose the general belief that something of the kind was done or designed is enough.
[1427] Bernold, ap. Pertz, v. 461.
[1428] Eadmer, Hist. Nov. 32. “Hoc quippe disposuerat apud se; hoc suspicatus est non injuria sibi concedi posse, hoc indubitato fieri promittebat opinioni suæ.”
[1429] Chron. Petrib. 1095. “Eac on þis ylcan geare togeanes Eastron com þæs papan sande hider to lande, þæt wæs Waltear bisceop swiðe god lifes man, of Albin þære ceastre.” The date is strange, as he did not and could not come till after Easter.
[1430] Eadmer, Hist. Nov. 32. “Præfatus episcopus Angliam veniens, secum archiepiscopatus stolam papa mittente clanculo detulit. Et silenter Cantuaria civitate pertransita, Anselmoque devitato, ad regem properabat, nulli de pallio quod ferebat quicquam dicens, nullum in absentia ductorum suorum familiariter alloquens. Rex denique præceperat ita fieri, nolens mysterium consilii sui publicari.”
[1431] Ib. 33. “Sentiens rex episcopum ex parte Urbani cuncta suæ voluntati coniventia nunciare, et ea, si ipsum Urbanum pro papa in suo regno susciperet, velle apostolica authoritate sibi dum viveret in privilegium promulgare, adquievit placito.” This is put somewhat more distinctly in the account by Hugh of Flavigny (Pertz, viii. 475, see Appendix AA); “Conventionem fecerat cum eo [Willelmo] Albanensis episcopus, quem primum illo miserat papa, ne legatus Romanus ad Angliam mitteretur nisi quem rex præciperet.”
[1432] Eadmer, Hist. Nov. 32. “Nil penitus ipsi pro Anselmo locutus est, quod pacem inter eos conciliaret, quod tribulationes in quibus pro fidelitate sedis apostolice desudabat mitigaret, quod eum ad sublevandum in Anglia Christianæ religionis cultum roboraret.”