[98] οἱ δὲ Στωϊκοὶ οὐδὲ ψυχὴν ὅλως ὀνομάζουσι τὴν τὰ φυτὰ διοικοῦσαν, ἀλλὰ φύσιν Galen de Hipp. et Plut. vi. 561 K (Arnim ii 710). Aristotle had used the term θρεπτικὴ ψυχή in the same sense. So too Cicero: ‘iis quae [gignuntur] e terra natura nihil tribuit amplius quam ut ea alendo atque augendo tueretur’ N. D. ii 12, 33.
[99] ib. ii 11, 29.
[100] ‘parvula admodum semina ... in tantum convalescunt ut ingentia saxa disturbent et monumenta dissolvant. hoc quid est aliud quam intentio spiritus?’ Sen. N. Q. ii 6, 5; and again ‘quid aliud producit fruges et segetem imbecillam ac virentes exigit umbras ac distendit in ramos quam spiritus intentio et unitas?’ ib. ii 6, 6. See also Cic. N. D. ii 32, 81.
[101] Arnim ii 713.
[102] ‘quaedam anima carent, ut saxa; itaque erit aliquid animantibus antiquius, corpus scilicet’ Sen. Ep. 58, 10.
[103] This use of ἕξις must be kept distinct from that which is contrasted with διάθεσις, as habitus from dispositio: see above, § [184].
[104] ἑκτικὸν μὲν οὖν ἐστι πνεῦμα τὸ συνέχον τοὺς λίθους Galen introd. s. med. xiv p. 726 K (Arnim ii 716).
[105] ‘[unitas corporum] ad naturam corporis [refert], nulla ope externa, sed unitate sua cohaerentis’ Sen. N. Q. ii 2, 4.
[106] Alex. de mixt. p. 226, 24-30 Bruns (Arnim ii 1048); Lucian Hermot. 81. See above, § [186].
[107] This gradation of soul-power is most clearly explained by Varro; ‘idem Varro tres esse adfirmat animae gradus in omni universaque natura; unum qui omnes partes corporis, quae vivunt, transit et non habet sensum sed tantum ad vivendum valetudinem; hanc vim in nostro corpore permanare dicit in ossa ungues capillos, sicut in mundo arbores sine sensu ... crescunt et modo quodam suo vivunt; secundum gradum animae, in quo sensus est; hanc vim pervenire in oculos aures nares os tactum; tertium gradum esse animae summum, quod vocatur animus, in quo intellegentia praeminet; hoc praeter hominem omnes carere mortales’ Aug. Civ. De. vii 23.