[Keil. v. II. p. 29.] L triplicem, ut Plinius videtur, sonum habet: exilem, quando geminatur secundo loco posita, ut ille, Metellus; plenum, quando finit nomina vel syllabas, et quando aliquam habet ante se in eadem syllaba consonantem, ut sol, silva, flavus, clarus; medium in aliis, ut lectum, lectus.
Pompeius, in his commentaries on Donatus, makes nearly the same statement, when treating of ‘labdacism’:
[Keil. v. V. p. 394.] Labdacismum vitium in eo esse dicunt quod eadem littera vel subtilius, a quibusdam, vel pinguius, ecfertur. Et re vera alterutrum vitium quibusdam gentibus est. Nam ecce Graeci subtiliter hunc sonum ecferunt. Ubi enim dicunt ille mihi dixit sic sonat duae ll primae syllabae quasi per unum l sermo ipse consistet. Contra alii sic pronuntiant ille meum comitatus iter, et illum ego per flammas eripui ut aliquid illic soni etiam consonantis ammiscere videantur, quod pinguissimae prolationis est. Romana lingua emendationem habet in hoc quoque distinctione. Nam alicubi pinguius, alicubi debet exilius, proferri: pinguius cum vel b sequitur, ut in albo; vel c, ut in pulchro; vel f, ut in adelfis; vel g, ut in alga; vel m, ut in pulmone; vel p, ut in scalpro: exilius autem proferenda est ubicumque ab ea verbum incipit; ut in lepore, lana, lupo; vel ubi in eodem verbo et prior syllaba in hac finitur, et sequens ab ea incipit, ut ille et Allia.
In another place he speaks of the Africans as ‘abounding’ in this vice, and of their pronouncing Metellus and Catullus; Metelus, Catulus:
[Keil. v. V. p. 287.] In his etiam agnoscimus gentium vitia; labdacismis scatent Afri, raro est ut aliquis dicat l: per geminum l sic loquuntur Romani, omnes Latini sic loquuntur, Catullus, Metellus.
M is pronounced as in English, except before q, where it has a nasal sound, and when final.
[Mar. Vict. Keil. v. VI. p. 32.] M impressis invicem labiis mugitum quendam intra oris specum attractis naribus dabit.
But this ‘mooing’ sound, in which so many of their words ended, was not altogether pleasing to the Roman ear. Quintilian exclaims against it:
[Quint. XII. x. 31.] Quid quod pleraque nos illa quasi mugiente littera cludimus m, qua nullum Graece verbum cadit.
The offensive sound was therefore gotten rid of, as far as possible, by obscuring the m at the end of a word. Priscian speaks of three sounds of m,—at the beginning, in the middle, and at the end of a word: