[Prisc. Keil. v. II. p. 29.] M obscurum in extremitate dictionum sonat, ut templum, apertum in principio, ut magnus; mediocre in mediis, ut umbra.
This ‘obscuring’ led in verse to the cutting off of the final syllable in m when the following word began with a vowel,—as Priscian remarks in the same connection:
Finales dictionis subtrahitur m in metro plerumque, si a vocali incipit sequens dictio, ut:
“Illum expirantem transfixo pectore flammas.”
Yet, he adds, the ancients did not always withdraw the sound:
Vetustissimi tamen non semper eam subtrahebant, Ennius in X Annalium:
“Insigneita fere tum milia militum octo
Duxit delectos bellum tolerare potentes.”
The m was not, however, entirely ignored. Thus Quintilian says:
[Quint. IX. iv. 40.] Atqui eadem illa littera, quotiens ultima est et vocalem verbi sequentis ita contingit ut in eam transire possit, etiamsi scribitur tamen parum exprimitur, ut multum ille et quantum erat; adeo ut paene cujusdam novae litterae sonum reddat. Neque enim eximitur, sed obscuratur, et tantum aliqua inter duas vocales velut nota est, ne ipsae coeant.