[239] Thus, in describing melancholy, he with pompous gravity compares it to sea sickness:—
Assim como os que navegaõ sobre as ondas do mar que enjoande em hum navio, nem por se passarem a outro perdem a nauzea que os atormenta, porque naõ nasce do lugar, senaõ dos ruins humores que em si trazem levantados. Assim os tristes, et affligidos ainda que mudem o lugar, nem por isso deyxa a fortuna de os perseguir; porque naõ lhes nascem os males do lugar que deyxaõ, se naõ da fortuna que contra elles anda levantada.—Part II. cap, 5.
[240] See preceding vol. p. [205].
[241] Asia de Joaõ de Barros, dos feitos que os Portuguezes fizeram no descobrimento e conquista dos mares e terras do Oriente. The first edition of the first decade was published at Lisbon in the year 1553. The whole work has been frequently printed since that period.
[242] For example, (in Decad 1. livr. iii. cap. 2.) Barros describes Columbus as visiting the King of Portugal with a malignant joy on his return from his expedition to America, and as acting the part of an empty boaster. But was the discoverer of America a braggart?
[243] The following is the commencement of the description of the city of Ormus, which before the discovery of the new passage by the Cape of Good Hope, was the mart for the merchandize of India in its progress to Alexandria:—
A cidade Ormuz estâ situada em huma pequena ilha chamada Gerum, que jaz quasi na garganta de dentro do estreito do mar Persio, taõ perto da costa de terra de Persia, que averâ de huma â outra tres leguoas, et dez da outra Arabia, et terà em roda pouco mais de tres leguoas: toda mui esteril, et a major parte huma maneira de sal, et enyofre sem naturalmente ter hum ramo ou herva verde. A cidade em si he mui magnifica em edificios, grossa em trato por ser huma escala, onde concorrem todalas mercadorias orientaes, et occidentaes a ella, et as que vem da Persia, Armenia, et Tartaria que lhe jazem ao Norte: de maneira, que naõ tendo a ilha em si cousa propria per carreto tem todalas estimadas do mundo. Porque atè aguoa, cousa taõ cõmum, tirando alguma de tres poços et cisternas, toda lhe vem da terra firme da Persia, della em vasilhas, et outra solta em barcas cõ toda hortaliça, verdura, fruta verde et sorodea que despende, que he em abastança: assi da comarca a que elles chamaõ Mogostaõ, como destas ilhas que tem por vinzinhas, Queixome, Larec, et outras com que a cidade he taõ vizosa et abastada, que dizem os moradores della, que o mundo he hum anel, et Ormuz huma pedra preciosa engastada nelle.—Decada II. livr. ii. cap. 2.
[244] Of this an excellent example is afforded in the description of the perplexing situation in which the Portuguese were placed at the taking of the Indian town of Calecut, when confined in the narrow streets, and overpowered by the fatigues of the combat, they were in danger of being forced to yield to an enemy far weaker than themselves:—
E certo que era cousa digna de admiraçaõ, et pera se muito condoer de taõ triste caso, porque contemplando obra de seiscentos homens que seriaõ os nossos, entalados entre aquelles vallos: tanto sobrelevava o fervor do sol, et a poeira dos pés, et trabalho que a noite passada té aquelles oras tinhaõ sofrido, sobre toda a força do seu animo, que naõ se podiaõ defender de até otienta Naires, que pela estrada os perseguiaõ derribando poucos et poucos: et o que era maes miseravel, se de cima dos vallos lançavaõ naquelle cardume dos nossos hum zarguncho, huma seta, huma pedrada, nunca dava no chaõ, et qualquer que acurvava os pés de todos trilhando o acabavaõ de matar. Finalmente aqui dous, ali quatro, seis, oito, sempre foraõ caindo té que sairaõ daquella estreiteza do vallo ao largo da cidade: a qual ainda que ardia em fogo, menos sentiraõ o que nella andava, que aquella forno de morte, donde vinhaõ afogados, et cegos de sede et pó. E vendo neste largo quaõ poucos eraõ os imigos que os perseguiaõ fezeraõ rosto a elles: cõ que converterão parte da soltura que traziaõ, em fugir, et naõ em cometer como d’ante faciaõ.—Dec. II. livr. 4. cap. 1.
[245] The Portuguese Public is introduced speaking, in order to represent in a forcible way the disapprobation with which the enterprizing spirit of the Infante Henry was at first regarded:—