Ancora disse e confessò che quando fu interrogato da un certo fiorentino rispose che credeva esser vere quelle cose che si contengono nell’ arte magica o Negromantia, e replicando il medesimo fiorentino che se fosse vero i principi e potenti huomini nel mondo acquisterebbero tutto, rispose e disse che non s’acquistano perchè non sono in tutto il mondo tre astrologi che sappiano servirsi bene di quell’ arte, e questo disse aver detto per se medesimo perchè fecce più in quell’ arte astrologica che alcun altro che fosse stato da Tolomeo in qua—

—Pronunciamo in questi scritti il predetto Maestro Cecco eretico a sentire questa sentenza, e costituto in nostra presenza di essere ricaduto nella eresia abiurata e di essere stato relasso, e per questo doversi rilassare al giudizio secolare, e lo rilasiamo al nobil soldato e cavaliere illustrissimo signor Jacopo da Brescia Vicario fiorentino di questo ducato presente e recipiente, che lo debba punire con debita considerazione, e di più che il suo libretto e scritto superstizioso pazzo e negromantico fatto dal detto Maestro sopra la sfera pieno di eresie falsità e ingane, et un cert’ altro libretto volgare intitolato Acerbo, il nome del quale esplica benissimo il fatto, avenga che non contenga in se maturità o dolcezza alcuna Cattolica, ma v’ abbiamo trovato molte acerbità eretiche e principalmente quando v’ include che si appartengono alia virtù e costume che riduce ogni cosa alle stelle come in causa, e dannando i loro dogmi e dottrine e riprovandoli deliberiamo e comandiamo per sentenza doversi abbrucciare, et al eretico desiderando toglier la vena della fonte pestifera per qualsivoglia meato derivino—

—Il sopradetto Signor Vicario immediatamente e senza dilazione mandando per il capitano e sua famiglia il predetto Maestro Cecco al luogo della giustizia dinanzi ad una moltitudine grande radunata di popolo in quel luoga, lo fece abbrucciare come richiedevano li suoi errori, sino alla morte sua penale, et a terrore et esempio di tutti gli altri, come riferiscono di aver visto con li proprij occhij Signor Vandi dal Borgo, Borghino di Maestro Chiarito dal Prato, Manovello di Jacopo, e Giovanni Serafino, familiari dell’ Uffizio andando all’ istesso luogo, come in Firenze e publico e per evidenza del fatto manifesto.


VI.

Sentence of a Carmelite Sorcerer.

(Archives de l’Inquisition de Carcassone.—Doat, XXVII. fol. 150.)

In nomine Domini amen. Quoniam nos frater Dominicus Dei gratia et apostolicæ sedis Appamiæ episcopus et fratres Henricus de Chamayo Carcassonæ et P. Bruni Tholosanus ordinis prædicatorum inquisitores hæreticæ pravitatis in regno Franciæ auctoritate apostolica deputati, per tuam confessionem propriam in judicio legitime factam coram reverendo patre in Christo domino Jacobo tunc Appamiæ episcopo nunc vero sedis apostolicæ cardinalis,[695] et postmodum coram nobis per te recognitam, et etiam duobus vicibus confirmatam legitime invenimus et nobis constat quod tu, frater Petrus Recordi ordinis beatæ Mariæ de Carmelo a quinque annis ante confessionem per te factam in judicio de infrascriptis et citra diversis temporibus et locis, diabolico seductus consilio et libidinis ardore succensus, voto castitatis quod in professione tui ordinis emiseras, pro dolor! violato, multa gravia et enormia commisisti sortilegia hæresim sapientia, modis et conditionibus variis et abominabilibus, etiam recitatione indignis, et inter alia quinque imagines cereas diversis temporibus succesive fecisti et fabricasti, multas et diversas dæmonum conjurationes et invocationes dicendo dum dictas imagines fabricabas, et quamplurima venenosa etiam immiscendo, et sanguinem bufonis terribili et horribili modo extractum infra dictas imagines infundendo et ipsas imagines supra unam tabulam tapazeto vel panno coopertam prostratas de sanguine narium tuarum in ventre spargendo et etiam de saliva tua immiscendo, intendens per hoc diabolo sacrificare, quas imagines sic factas et aliis modis recitatione indignis ponebas clandestine in limine hospitiorum aliquarum mulierum quas cognoscere volebas carnaliter, et de quarum numero tres isto modo habuisti et carnaliter cognovisti et duas alias cognovisses carnaliter nisi de loco ad locum per ordinem tuum transmissus fuisses; et cognitis eisdem mulieribus et cum eis actu luxuriæ perpetrato dictas imagines recipiens easdem in flumine jaciebas et unum papilionem dabas diabolo in sacrificium, et ejusdem diaboli præsentiam per ventum aut alias sentiebas, credens dictas imagines habere virtutem astringendi dictas mulieres ad amorem tui vel si consentire nollent per dæmones affligendi, et in dicta credentia stetisti per sex annos vel circa usque captus fuisti. Item quamdam de imaginibus prædictis in ventre percussisti, et inde sanguis exivit. Item cuidam personæ quam sciebas esse de hæresi culpabilem, in muro de Alemannis detentæ favorem impertivisti quamdam cedulam manu tua scriptam cum qua se defenderet scribendo et tradendo eidem, et multa alia sortilegia commisisti quæ prolixum esset referre et audientibus forte tædiosum. Multociens in confessionibus tuis variasti et revocasti eas sæpius contra juramentum proprium temere veniendo. Demum tamen ad cor rediens ad istas confessiones pristinas redeundo et eas ratificando et approbando tanquam veras, dixisti te corde et animo pœnitere et velle redire ad viam veritatis, et sanctæ matris ecclesiæ unitatem, supponens te humiliter misericordiæ ejusdem sanctæ matris ecclesiæ ac nostræ et petens absolutionis beneficium a sententia excommunicationis, quam pro præmissis culpis incurreras tibi per nos misericorditer impendi, offerendo te paratum portare et complere humiliter pro posse pœnitentiam quam pro prædictis et aliis per te commissis tibi duxerimus injungendam. Ideirco nos episcopus et inquisitores præfati, attenta gravitate culparum tuarum prædictarum et aliarum quæ commisisti, et revocationes varias quas fecisti, considerantes rectæ intentionis oculo quod si talia nefanda crimina transires impune, forsitan ad eadem vel similia imposterum iteranda facilius relabereris et mala malis ultimaque pejora prioribus aggregares; quodque si austeritatem justitiæ et rigorem apud te vellemus cum totali severitate judicialiter exercere gravibus pœnis et quasi insupportabilibus punire deberes, quia tamen ecclesia non claudit gremium redeunti humiliter misericordiam et gratiam postulanti, æstimantes et per experientiam æstimantes te corde bono et intentione non ficta demum fuisse confessum, et recognovisse de te et aliis veritatem, necnon toto posse ad promotionem negotii inquisitionis existens in carcere cum quibusdam personis de hæresi culpabilibus et delatis, veritatem super dicto crimine celantibus et confiteri nolentibus, ad confitendum multipliciter induxisti multaque gravia quæ ab ipsis audiveras revelare curasti, de quibus in fidei negotio et dictæ inquisitionis officio bonum spirituale non modicum provenit et in futurum etiam provenire poterit, Domino annuente, propter quod majori gratia et misericordia te reddidisti in hoc casu spiritualiter digniorem, et insuper pensato dicti ordinis tui honore, cui quantum bono modo poterimus deferre volumus, et ipsius confusionem effugere, gratiose in facto hujusmodi procedentes, te præfatum fratrem Petrum Recordi a sententia excommunicationis qua ligatus eras pro culpis prædictis, abjurata primitus per te in judicio coram nobis omni imaginum talium indebita fabricatione, adoratione, et dæmonum sacrificiis et immolatione, ac credentia sortilegiorum aliorutn quorumcumque hæreticam sapientium pravitatem, et aliam quamcumque et specialiter omnem fautoriam hæreticorum et etiam hæresim necnon credentiam et receptationem et fautoriam sortilegorum et hæreticorum quorumcumque, de peritorum consilio super hoc habito misericorditer duximus absolvendum, et sedentes pro tribunali, sacrosanctis Dei evangeliis positis coram nobis, ut de vultu Dei nostrum prodeat judicium, et oculi nostri videant æquitatem rectum quoque appareat coram ipso, hac die loco et hora præsentibus tibi per nos peremptorie assignatis, de prædictorum peritorum consilio, in et cum his scriptis, per hanc nostram diffinitivam sententiam dicimus et pronunciamus te fuisse sortilegum ac immolatorem dæmonum et fautorem hæreticorum et te tanquam talem et corde non ficto ut asseris pœnitentem et ad sinum matris ecclesiæ reversum, et nostris mandatis obedire paratum, promittentemque pro posse tuo complere pænitentiam tibi per nos injungendam in et cum eisdem præsentibus scriptis te primitus omni sacerdotali et quocumque alio ecclesiastico seu clericali ordine dicimus et decernimus degradandum, et te sicut præmittitur postquam degradatus fueris ad agendum pænitentiam pro commissis ex nunc pro tunc et ex tunc pro nunc ad perpetuum carcerem in Tholosano conventu tui ordinis tibi per nos deputatum sententialiter condemnamus et etiam adjudicamus; in quo quidem carcere in vinculis et compedibus ferreis detineri et panem et aquam dumtaxat pro omni cibo et potu tibi ministrari volumus et mandamus, ut ibidem perpetuo peccata tua defleas et panem pro cibo doloris et aquam pro potu tribulationis habeas et recipias patienter; ita quod vivere inibi sapiat tibi mortem, et mors quam ibi tuleris tibi vitam tribuat sempiternam. Verum si, quod absit et Deus avertat, te in posterum antequam ad dictum carcerem venias vel in ipso fueris intrusus, diabolico instinctu fugere contigerit vel ipso carcere modo quolibet exire vel frangere absque nostro speciali mandato vel licentia et negligere aut non complere pœnitentiam prædictam tibi per nos impositam, volumus, ordinamus, et præsentis scripti serie declaramus absolutionem per nos et gratiam tibi factam penitus esse nullam, et te tanquam impœnitentem ficteque et dolose conversum, pristinæ excommunicationis vinculo fore totaliter irretitum. Porro, ne priores et fratres dicti conventus ubi fueris in carcere detrusus negligenter aut scienter te permiserint evadere vel licentiam dederint evadendi, vel procurantibus assenserint, opem vel auxilium dederint scienter, protestamur eisdem et auctoritate qua fungimur nobis et nostris in officio successoribus potestatem specialiter reservamus procedendi contra ipsos et eorum quemlibet prout de jure, stylo, cursu, usu et privilegiis inquisitionis fuerit procedendum; retinemus autem nobis et nostris in hoc officio successoribus liberam potestatem et auctoritatem mutandi in dicta pœnitentia, et eam mitigandi vel minuendi, vel ipsam totaliter remittendi, si et quando et prout de peritorum consilio nobis visum fuerit faciendum, et in favorem tui ordinis super degradatione actualiter facienda de speciali gratia dispensamus, et dictam degradationem facere nec fieri volumus ob reverentiam ordinis memorati. Lata fuit hæc sententia anno Domini MCCC vicesimo octavo, die Martis in crastino festi Sti. Marcelli (17 Jan. 1329), indictione XII., pontificatus SSmi patris et domini, Domini Joannis divina providentia papæ XXII. anno decimo tertio, in aula episcopali urbis Appamiæ, præsentibus venerabilibus et discretis viris (sequuntur 43 nomina), testibus ... et notariis....


VII.