Neque jam stabulis gaudet pecus, aut arator igne,
Nec prata canis albicant pruinis;
Jam Cytherea choros ducit Venus imminente luna.
Quam turdus ferrugineus ver reduxerit, tu, spero, linques curas scholasticas, et, negotio religato, desipere in loco audebis; aut mecum inter sylvas, aut super scopulos Pulchri-Portus, aut in cymba super lacum Waldensem, mulcens fluctus manu, aut speciem miratus sub undas.
Bulwerius est mihi nomen incognitum,—unus ex ignobile vulgo, nec refutandus nec laudandus. Certe alicui nonnullam honorem habeo qui insanabili cacoethe scribendi teneatur.
Specie flagrantis Lexingtonis non somnia deturbat? At non Vulcanum Neptunumque culpemus, cum superstitioso grege. Natura curat animalculis aeque ac hominibus; cum serena, tum procellosa, amica est.
Si amas historiam et fortia facta heroum, non depone Rollin, precor; ne Clio offendas nunc, nec illa det veniam olim. Quos libros Latinos legis? legis, inquam, non studes. Beatus qui potest suos libellos tractare, et saepe perlegere, sine metu domini urgentis! ab otio injurioso procul est: suos amicos et vocare et dimittere quandocunque velit, potest. Bonus liber opus nobilissimum hominis. Hinc ratio non modo cur legeres, sed cur tu quoque scriberes; nec lectores carent; ego sum. Si non librum meditaris, libellum certe. Nihil posteris proderit te spirasse, et vitam nunc leniter nunc aspere egisse; sed cogitasse praecipue et scripsisse. Vereor ne tibi pertaesum hujus epistolae sit; necnon alma lux caret,
Majoresque cadunt altis de montibus umbrae.
Quamobrem vale,—imo valete, et requiescatis placide, Sorores.
H. D. Thoreaus.