The celebrated Dom Calmet explains the same passage with no less learning; he quotes numerous passages from the holy Fathers, showing what ideas the first Christians held on the subject of civil power, and how calumniously they have been accused of being the disturbers of public order.
"Omnis anima potestatibus, &c. Pergit hic Apostolus docere Fideles vitæ ac morum officia. Quæ superiori capite vidimus, eo desinunt, ut bonus ordo et pax in Ecclesia interque Fideles servetur. Hæc potissimum spectant ad obedientiam, quam unusquisque superioribus potestatibus debet. Christianorum libertatem atque a Mosaicis legibus immunitatem commendaverat Apostolus; at ne quis monitis abutatur, docet hic, quæ debeat esse subditorum subjectio erga Reges et Magistratus.
"Hoc ipsum gravissime monuerant primos Ecclesiæ discipulos Petrus et Jacobus; repetitque Paulus ad Titum scribens, sive ut Christianos, insectantium injuriis undique obnoxios, in patientia contineret, sive ut vulgi opinionem deleret, qua discipuli Jesu Christi, omnes ferme Galilæi, sententiam Judæ Gaulonitæ sequi, et principum authoritati repugnare censebantur.
"Omnis anima, quilibet, quavis conditione aut dignitate, potestatibus sublimioribus subdita sit; Regibus, Principibus, Magistratibus, iis denique quibus legitima est authoritas, sive absoluta, sive alteri obnoxia. Neminem excipit Apostolus, non Presbyteros, non Præsules, non Monachos, ait Theodoretus; illæsa tamen Ecclesiasticorum immunitate. Tunc solum modo parere non debes, cum aliquid Divinæ Legi contrarium imperatur: tunc enim præferenda est debita Deo obedientia; quin tamen vel arma capere adversus Principes, vel in seditionem abire liceat. Repugnandum est in iis tantum, quæ justitiam, ac Dei legem violant; in cæteris parendum. Si imperaverint aut idolorum cultum aut justitiæ violationem cum necis vel bonorum jacturæ interminatione, vitam et fortunas discrimini objicito, ac repugnato; in reliquis autem obtempera.
"Non est enim potestas nisi a Deo. Absolutissima in libertate conditus est homo, nulli creatæ rei, at uni Deo subditus. Nisi mundum invasisset una cum Adami transgressione peccatum, mutuam æqualitatem libertatemque homines servassent. At libertate abusos damnavit Deus, ut parerent iis, quos ipse principes illis daret, ob pœnam arrogantiæ, qua pares Conditori effici voluerunt. At, inquies, quis nesciat, quorumdam veterum Imperiorum initia et incrementa ex injuria atque ambitione profecta. Nemrod, exempli causa, Ninus, Nabuchodonosor, aliique quamplures, an Principes erant a Deo constituti? Nonne similius vero est, violenta Imperia primum exorta esse ab imperandi libidine? liberorum vero Imperiorum originem fuisse hominum metum, qui sese impares propulsandæ externorum injuriæ sentientes, aliquem sibi Principem creavere, datamque sibi a Deo naturalem ulciscendi injurias potestatem, volentes libentesque alteri tradiderunt? Quam vere igitur docet Apostolus, quamlibet potestatem a Deo esse, eumque esse positæ inter homines authoritatis institutorem?"
He points out four ways in which power may be said to emanate from God, and it is remarkable that none of them are extraordinary or supernatural; all of them serve to confirm more and more what reason and the very nature of things teach us.
"Omnino Deus potestatis autor et causa est. I. Quod, hominibus tacite inspiraverit consilium subjiciendi se uni, a quo defenderentur. II. Quod imperia inter homines utilissima sint servandæ concordiæ, disciplinæ, ac religioni. Porro quicquid boni est, a Deo ceu fonte proficisciter. III. Cum potestas tuendi ab aggressore vitam vel opes, hominibus a Deo tradita, atque ab ipsis in Principem conversa, a Deo primum proveniat, Principes ea potestate ab hominibus donati, hanc ab ipso Deo accepisse jure dicuntur; quamobrem Petrus humanam creaturam nuncupat, quam Paulus potestatem a Deo institutam: humana igitur et divina est, varia ratione spectata, uti diximus. IV. Denique suprema authoritas a Deo est, utpote quam Deus, a sapientibus institutam, probavit.
"Nulla unquam gens sæcularibus potestatibus magis paruit, quam primæ ætatis Christiani, qui a Christo Jesu et ab Apostolis edocti, nunquam ausi sunt Principibus a Providentia sibi datis repugnare. Discipulos fugere tantum jubet Christus. Ait Petrus, Christum nobis exemplum reliquisse, cum sese Judicum iniquitate pessime agi passus est. Monet hic Paulus, resistere te Dei voluntati, atque æternæ damnationis reum effici, si potestati repugnas. 'Quamvis nimius et copiosus noster populus, non tamen adversus violentiam se ulciscitur: patitur,' ait sanctus Cyprianus. 'Satis virium est ad pugnam; at omnia perpeti ex Christo didicimus. Cui bello non idonei, non prompti fuissemus, etiam copiis impares, qui tam libenter trucidamur? si non apud istam disciplinam magis occidi liceret, quam occidere,' inquit Tertullianus. 'Cum nefanda patimur, ne verbo quidem reluctamur, sed Deo remittimus ultionem,' scribebat Lactantius. Sanctus Ambrosius: 'coactus, repugnare non novi. Dolere potero, potero flere, potero gemere: abversus arma, milites, Gothos quoque; lacrymæ meæ arma sunt. Talia enim sunt munimenta Sacerdotis. Aliter ne debeo nec possum resistere.'"
I have said in the text, that there was to be remarked a singular coincidence of opinions on the origin of society between the philosophers of antiquity, deprived of the light of faith, and those of our days who have abandoned this light; both wanting the only guide, which is the Mosaic history, have found in their researches after the origin of things, nothing more than chaos, in the physical as well as in the moral order. In support of my assertion, I will insert passages from two celebrated men, in which the reader will find, with very little difference, the same language as in Hobbes, Rousseau, and other writers of the same school.
"There was a time," says Cicero, "when men wandered in the fields like the brutes, feeding on prey like wild beasts, deciding nothing by reason, but every thing by force. No religion was then professed, no morality observed; there were no laws of marriage; the father could not distinguish his own children, and the possession of property by virtue of principles of equity was unknown. Hence the blind, unrestrained passions ruled tyrannically in the midst of error and ignorance, and used the powers of the body for their gratification as their most injurious satellites."