Nec sese dedit in conspectum corde cupitus:
Quamquam multa manus ad cœli cærula Templa
Tendebam lacrumans, et blanda voce vocabam.
Vix ægro tum corde meo me somnus reliquit[187].’”
In these lines there is considerable elegance and pathos; and the contest which immediately succeeds between Romulus and Remus for the sovereignty of Rome, is as remarkable for dignity and animation:
“Curanteis magnâ cum curâ, concupienteis
Regnei, dant operam simul auspicio, augurioque:
Hinc Remus auspicio se devovet, atque secundam
Solus avem servat: at Romolus polcer in alto
Quærit Aventino, servans genus altivolantum.