Capm. i. Exquo tractauit de errore Cleri, ad quem precipue nostrarum spectat regimen animarum, iam intendit tractare de errore virorum Religiosorum. Et primo dicet de Monachis et aliis bonorum temporalium possessionem optinentibus: ordinis vero illorum sanctitatem commendans, illos precipue qui contraria faciunt opera redarguit.
Capm. ii. Hic loquitur de Monachis illis, qui contra primi ordinis statuta abstinencie virtutem linquentes delicacias sibi corporales multipliciter assumunt.
Capm. iii. Hic loquitur qualiter modus[100] et regula, qui a fundatoribus ordinis primitus fuerant constituti, iam nouiter a viciorum consuetudine in quampluribus subuertuntur.
Capm. iiii. Hic loquitur de Monachis illis, qui contra primitiua ordinis sui statuta mundi diuicias ad vsus malos, suo nesciente preposito, apropriare sibi clanculo presumunt.
Capm. v. Hic loquitur qualiter monachi extra claustrum vagare non debent.
Capm. vi. Hic loquitur de monachis illis, qui non pro diuino seruicio, sel magis pro huius mundi honore et voluptate, habitum sibi religionis assumunt.
Capm. vii. Hic loquitur qualiter paciencia vna cum ceteris virtutibus a quibusdam claustris, viciis supervenientibus, se transtulerunt.
Capm. viii. Hic loquitur quod sicut monachi ita et errantes canonici a suis sunt excessibus culpandi.
Capm. ix. Hic loquitur qualiter religiosi male viuentes omnibus aliis infelicissimi existunt.
Capm. x. Hic loquitur qualiter vnusquisque qui religionis ingredi voluerit professionem, cuncta mundi vicia penitus abnegare et anime virtutes adquirere et obseruare tenetur.