Multa me sollicitant et ex rei publicae tanto motu et ex iis periculis, quae mihi ipsi intenduntur et sescenta sunt; sed mihi nihil est molestius quam Statium manu missum:
“Nec meum imperium, ac mitto imperium non simultatem meam
Revereri saltem!”
Nec, quid faciam, scio, neque tantum est in re, quantus est sermo. Ego autem ne irasci possum quidem iis, quos valde amo; tantum doleo ac mirifice quidem. Cetera in magnis rebus. Minae Clodi contentionesque, quae mihi proponuntur, modice me tangunt; etenim vel subire eas videor mihi summa cum dignitate vel declinare nulla cum molestia posse. Dices fortasse: “Dignitatis ἅλις tamquam δρυός, saluti, si me amas, consule.” Me miserum! cur non ades? nihil profecto te praeteriret. Ego fortasse τυφλώττω et nimium τῷ καλῷ προσπέπονθα. Scito nihil umquam fuisse tam infame, tam turpe, tam peraeque omnibus generibus, ordinibus, aetatibus offensum quam hunc statum, qui nunc est, magis mehercule, quam vellem, non modo quam putarem. Populares isti iam etiam
it. I should no longer feel the lack of advice or consolation. However, hold yourself ready to come quickly, if I call for you.
XIX
CICERO TO ATTICUS, GREETING.
Rome, July, B.C. 59
I have many causes for anxiety, both from the troubled state of the constitution and from the innumerable personal dangers which threaten me. But nothing annoys me more than Statius’ manumission:
Terence, Phorm. 232
That my authority—nay, I let that be—