Εἰ μεν τόδ’ ἦμαρ πρῶτον ἦν κακουμένῳ
καὶ μὴ μακρὰν δὴ διὰ πόνων ἐναυστόλουν
εἰκὸς σφαδάζειν ἦν ἂν, ὡς νεόζυγα
πῶλον, χάλινον ἀρτίως δεδεγμένον
νῦν δ’ ἀμβλύς εἰμι, καὶ κατηρτυκὼς κακῶν.
[47] This is only a fragment, preserved by Stobæus:
Τοὺς δ’ ἂν μεγίστους καὶ σοφωτάτους φρενὶ
τοιούσδ’ ἴδοις ἂν, οἶός ἐστι νῦν ὅδε,
καλῶς κακῶς πράσσοντι συμπαραινέσαι
ὅταν δὲ δαίμων ἀνδρὸς εὐτυχοῦς τὸ πρὶν