Als zoo menig moed’loos uur
Me in den boezem der Natuur,
’t Hoofd zoo treurig neêr doet buigen,…
Vaak als mij de moed ontzonk,
Is de zucht mij schier ontvloden:
“Vader! schenk mij bij de dooden,
Wat het leven mij niet schonk!—
Vader! geef me aan gene zijde,
Als de mond des doods mij kust,—
Vader! geef me aan gene zijde