Κρησίοις ἐν ῥυθμοῖς παῖδα μέλψωμεν;
ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ· ἔξω γὰρ τοῦ τελευταίου ποδὸς τά γε ἄλλα
παντάπασιν ἴσα. ἔστω καὶ τοῦτο, εἰ βούλεταί τις, αὐτοσχέδιον·
ἀλλὰ καὶ τὸ συναπτόμενον τούτῳ κῶλον ἰαμβεῖόν
ἐστιν ὀρθόν, συλλαβῇ τοῦ τελείου δέον, ἵνα δὴ κἀνταῦθα 5
ἄσημον γένηται τὸ μέτρον, ἐπεὶ μιᾶς γε συλλαβῆς προστεθείσης
τέλειον ἔσται
“ὅσην εὔνοιαν ἔχων ἐγὼ διατελῶ.”
κἄπειτα ὁ παιὰν ἢ ὁ κρητικὸς ἐκεῖνος ὁ πεντάχρονος ἥξει
ῥυθμὸς ἐν τοῖς ἑξῆς τούτοις “τῇ πόλει καὶ πᾶσιν ὑμῖν 10
τοσαύτην ὑπάρξαι μοι παρ’ ὑμῶν εἰς τουτονὶ τὸν
ἀγῶνα.” τοῦτο γοῦν ἔοικεν, ὅ τι μὴ κατακλωμένους ἔχει
δύο πόδας ἐν ἀρχαῖς, κατὰ γοῦν τὰ ἄλλα πάντα τῷ παρὰ
Βακχυλίδῃ
οὐχ ἕδρας ἔργον οὐδ’ ἀμβολᾶς, 15
ἀλλὰ χρυσαίγιδος Ἰτωνίας
χρὴ παρ’ εὐδαίδαλον ναὸν ἐλ-
θόντας ἁβρόν τι δεῖξαι.
ὑφορῶμαί τινα πρὸς ταῦτα καταδρομὴν ἀνθρώπων τῆς
μὲν ἐγκυκλίου παιδείας ἀπείρων, τὸ δὲ ἀγοραῖον τῆς ῥητορικῆς 20
μέρος ὁδοῦ τε καὶ τέχνης χωρὶς ἐπιτηδευόντων, πρὸς οὓς
ἀναγκαῖον ἀπολογήσασθαι, μὴ δόξωμεν ἔρημον ἀφεικέναι τὸν
ἀγῶνα. ἐροῦσι δὴ ταῦτα· ὁ Δημοσθένης οὖν οὕτως ἄθλιος
Cretan strains practising, Zeus’s son sing we?[191]
In my judgment, at all events, it is; for with the exception of the final foot there is complete correspondence. But suppose this too, if you will have it so, to be accidental. Well, the adjacent clause is a correct iambic line, falling one syllable short of completion, with the object (here again) of obscuring the metre. With the addition of a single syllable the line will be complete—