[471]. Τάχα δὲ καὶ οἱ πεισθέντες περὶ τοῦ θύραθεν νοῦ, ὡς θανάτου καινοῦ διεξαγωγὴν ἕξοντος, etc. Locus certe obscurus, cui lucem afferre conatur Boherellus, legendo divisim ὡς θανάτου καὶ νοῦ διεξαγωγὴν ἕξοντος, ut sensus sit “morti etiam mentem subductum iri.” Nam si θύραθεν ἥκει νοῦς, consequens est ut θανάτου καὶ νοῦς διεξαγωγὴν ἔχη. Cf. Aristot. lib. ii. c. 3, de generatione animalium.—Spencer.
[472]. ἢ τῆς τοῦ νοῦ ἀθανασίας.
[473]. Εἰ μὴ ἄρα Κέλσος καὶ οἱ Ἐπικούρειοι οὐ φήσουσι κούφην εἶναι ἐλπίδα τὴν περὶ τοῦ τέλους αὐτῶν τῆς ἡδονῆς, ἥτις κατ’ αὐτούς ἐστι τὸ ἀγαθὸν, τὸ τῆς σαρκὸς εὐσταθὲς κατάστημα, καὶ τὸ περὶ ταύτης πιστὸν Ἐπικούρῳ ἔλπισμα.
[474]. τῷ καθ’ ἑκάστην φιλοσόφων αἵρεσιν ἐν Ἕλλησιν ἢ βαρβάροις, ἢ μυστηριώδη ἐπαγγελίαν, τέλει.
[475]. Cf. Jer. i. 9, 10.
[476]. Cf. Gen. xi. 4.
[477]. Cf. 2 Cor. x. 5.
[478]. Cf. 1 Cor. iii. 9.
[479]. τοὺς ἀνάλογον αὐτῷ προφητικοὺς λόγους.
[480]. δικαιωτὴς.