(2.) Homines vel diabolos ad peccandum natura et consuetudine pronos, sæpissimè a peccatis non retrahit, quos tamen facillimè posset retrahere: sed in peccata ruere sinit.
(3.) Peccatum animis ipsorum susceptum, seu peccandi impetum ita moderatur, ut non in quævis objecta eum ferri patiatur, sed flectat et dirigat ad ejus modi objecta, vel homines, quos punire, castigare, vel explorare vult.
(4.) Quæ ab impiis hominibus, vel diabolis, malo fine, perpetrantur, in fines optimos dirigit.
Exempli Gratia.
Si viator aliquis a latrone in via occidatur, homicidium permississe Deus dicitur:
(1.) Quia efficax gratiæ suæ auxilium ei subtraxit vel negavit, sine quo infallibiliter homicidium erat perpetraturus.
(2.) Quia animum latronis, naturâ vel consuetudine ad homicidia pronum, ab homicidio non retraxit; quem tamen facillimè potuisset retrahere: sed in hoc facinus ipsum ruere permisit.
(3.) Quia concilium homicidii perpetrandi, ipsumque latronis impetum ita rexit et flexit, ut non quemvis promiscue hominem voluerit aut potuerit interficere: sed hunc potius, quam alium interfecerit; Unde furori latronis hunc potius viatorem, quam alium hominem objecit: justo quodam judicio: cujus ratio plerumque homines latet.
(4.) Quia, quod malo fine a latrone est perpetratum; forte ad pecuniam acquirendam, quam nequiter dilapidaret, in finem bonam direxit: quia est pœna vel ipsius latronis, vel ejus, qui a latrone est occisus: vel alius etiam finis nobis ignotus.
II. Sunt igitur in peccatis hominum, circa quæ divina occupatur permissio, quatuor imprimis observanda et distinquenda: