Foolhardy chaps as lives in towns,
What dangers they are all in;
And now a’tremblin’ in their beds,
For fear the roof should fall in!
Poor creatures, how they envies us,
And wishes, I’ve a notion,
For our good luck in such a night,
To be upon the ocean!
And then, for them kept out all day
On business from their houses,
Who late at night are hurryin’ home
To cheer their babes and spouses,—
While you and I upon the deck
Are comfortably lyin’,
My eyes, what tiles and chimbley-pots
About their heads are flyin’!
We seamen, too, have often heard
How men are sold and undone
By overturns in carriages,
And thieves and fires in London;
We know what risks all landsmen run,
From noblemen to tailors;
So, Bill, let us thank Providence
That you and I are sailors!"
Capt. W. Pitt, R.N.
Perloj en Dezerto.—Arabo, vojperdinte en la dezerto, kaj jam nenion manĝinte de du tagoj antaŭe, sentis sin ekmorti per malsato. Pasante apud puto, kie la karavanoj trinkigas siajn kamelojn, li ekvidis sur la sablo lederan saketon. Li ĝin prenis kaj palpis. "Estu Dio laŭdata!" li diris; "kompreneble en tio estas aŭ daktiloj aŭ aveloj." Plena je tia dolĉa espero, li rapidas malfermi la saketon, sed vidante ĝian enhavon, "Ho ve!" li ekkriis, "estas nur perloj!"—(6266).
DIO, SAVU LA REĜON
Nian Noblan Reĝon,
La gracian Reĝon,
Dio savu!
Estu li venkinta,
Feliĉa, glorinda,
Longe li reĝadu,
Dio, lin savu!
Sinjor’ Di’ stariĝu,
Malamikojn pelu
Kaj faligu!
Disig’ politikon,
Venku friponaĵon,
Al Ci ni konfidu;
Dio nin savu!