"Sur niaj koroj la pasitaj
Malpacoj estas pezo,
Sed ĉion vi kaj ni forgesos
Ĉe l’ bal’, ĝis noktomezo."

La musoj do akceptis kore,
Kaj pri la preparadoj
Pripensis kaj diskutis ofte
Per longaj paroladoj.

La tago venis; kaj la gastoj
Je l’ ĝusta horo oka,
Kaj ĉiu ĉiun eksalutis
Per kiso reciproka.

La katoj kun musinoj dancis,
La musoj kun katinoj;
Ĉirkaŭkurante ili ŝajnis
La radoj de maŝinoj.

La tempo pasis tre rapide;
La musoj kun fervoro
Pligrandiĝanta ĉiam dancis,
Nek pensis pri la horo.

Sed ĉesis la muzik’ subite,
La direktor’ sidiĝis,
La noktomeza hor’ sonoris,
La ĝoja bal’ finiĝis.

La musoj do antaŭen marŝis
Por centmil dankojn diri,
Sed la kataro tuj kriegis
"Ne devas vi foriri."

"Ni ankaŭ estas tre dankemaj
Kaj ĝuis la dancadon,
Sed nun ni ĝuos vin, karuloj,
Kaj bonan noktmanĝadon."

La musoj kriis, "Ho! perfidaj,
Bonfaron vi promesis,
Ĵurante ke vi la malpacojn
De l’ estintec’ forgesis."

"Sed vi akceptis," la kataro
Respondis, "kun komplezo,
L’ inviton de la oka horo
Sed ne ĝis postnoktmezo."