III. “An Vicarii aut alii Sacerdotes curam animarum non habentes, si quando, bis in die celebrant ut fit quandoque, seu ut numero sufficienti, Missae in Ecclesia Parochiali celebrentur, seu ut Hospitalia, Carceres, sanctimonialium Conventus, Missa non careant, secundum et ipsi Missam pro populo gratis applicare teneantur”.
“Et quatenus affirmative ad I. II. et III.”.
IV. “An et quomodo concedendum sit Parochis, qui diebus dominicis aliisque festis bis celebrant, ut unius Missae liberam habeant applicationem, et stipendium pro ea recipere valeant in casu”.
V. “An et quomodo concedendum sit Sacerdotibus curam animarum non habentibus, quoad utramque Missam in casu”.
Sacra Congregatio Concilii die praedicta respondit: Ad I. Affirmative. Ad II. Negative firma prohibitione recipiendi eleemosynam pro secunda Missa. Ad III. Negative quatenus curam animarum non habeant, firma semper prohibitione recipiendi eleemosynam pro secunda Missa. Ad IV. Negative, et Episcopus provideat ad formam Constitutionis Benedicti XIV. “Cum semper oblatas §. 8”. Ad V. provisum in tertio.
Ex quibus omnibus breviter colliges:
I. Extra verae necessitatis casus, Missam iterare non licere.[20]
II. Huius necessitatis existentiam agnoscendam esse ab Episcopo singulis in casibus, prae oculis habito criterio seu norma, quam tradit Benedictus XIV. in Constit. Declarasti, et in eius opere de Sacrificio Missae lib. 3. cc. 5 et 6.[21]
III. Qua necessitate cognita Episcopum permittere debere hanc Missae iterationem, non quidem generaliter et ad instar privilegii, sed secundum cognitam necessitatem, appositis etiam conditionibus opportunis, a Sacerdotibus omnino servandis.
IV. Neque allegari posse consuetudinem, quamvis immemorialem, veluti titulum ad Missam legitime iterandam quae consuetudo ex se sola, dicenda est potius corruptela.