I. (1) Ablātīvus Sēparātiōnis (vide §38.5): e.g.
Domō exiimus, Rōmā excessimus.
(2) Ablātīvus Comparātiōnis: e.g.
Cicerōne nēmō Rōmānus fuit ēloquentior.
II. (1) Ablātīvus Īnstrūmentī: e.g.
Vī et armīs urbem oppūgnāvērunt.
Britannī carne vīvunt, āleā lūdunt.
(2) Ablātīvus Causae: e.g.
Timōre paene mortuus est.
(3) Ablātīvus Agentis nōn nisi adiectā Praepositiōne
ā vel ab adhibētur: e.g.
Servus ā dominō baculō castīgatus est.
(4) Ablātīvum regunt Verba quaedam: e. g.
Hāc dē rē ūtere tuō iūdiciō.
Cibō opus est hominibus.
Quae caret ōra cruōre nostrō?
Ita etiam cum adiectīvīs:
Parvō contentus est sapiēns.
Plēna vitiīs est haec ōrātiō.
(5) Ablātīvus Dēscrīptiōnis: e.g.
Summā fortitūdine restitērunt.
Vir summā honestāte.
N.B. Nōn adhibendus est hūiusmodī Ablātīvus nisi
cum adjectīvīs 'māgnus' 'summus' et similibus.
(6) Ablātīvus Absolūtus: e. g.
Urbe captā rediērunt mīlitēs.
Mē iūdice vir fuit māgnus Caesar.
III. (1) Ablātīvus Locī. Rārus est sine praepositiōne hic ūsus: e. g. Terrā marīque Rōmānī bellum gerēbant. (2) Ablātīvus Temporis: e.g. Quā nocte nātus est Alexander, eādem Diānae templum dēflāgrāvit. (3) Post Praepositiōnēs: vidē §26.
Cāsus Genetīvus. §41. (1) Genetīvus Partītiōnis: e.g. Uter nostrum Corinthum prior adībit? (2) Genetīvus Possessīvus: e.g. Rōmae moenia nōs dēfendunt. (3) Genetīvus Obiectī, ita vocātus quia ad Obiectum Trānsitīvī verbī respondet: e. g. Vincit amor patriae (cf. patriam amō). (4) Genetīvus Praedicātīvus: e. g. Hominis est errāre. (5) Genetīvum regunt quaedam Verba: e. g. Virōrum meminī nec tamen Epicūrī licet oblīvīscī.
Cāsus Locātīvus.
§42. Hunc cāsum habent Propria Nōmina quae oppidum vel parvam īnsulam nōminant; terminātiō ēius in Singulārī Numerō -ae aut -ī est, in Plūrālī -īs, ut Rōmae, Corinthī, Athēnīs: etiam humī, domī. Vidē §§38. 5, 40. I.1.
Dīcendum est igitur (1) Rōmam, vel Melitam, eō; sed ad urbam, vel in Siciliam, eō. (2) Rōmā, vel domō, exeō; sed ab Ītaliā, vel ā forō discēdō. (3) Athēnīs, vel domī, maneō; sed in Āsiā, vel in templō, maneō.
Prōnōmina.
§43. Sē, sēsē Nōminātīvō Cāsū caret proptereā quod
Reflexīvum est: e.g.
Brūtus gladiō sē suō necāvit.
Suī memor sed inimīcus sibi.
Mē, tē, nōs, vōs Reflexīva sunt pronōmina Prīmae
et Secundae Persōnae: e.g.
Hāc victōriā mē cōnsōlor.
Somnō vōs nunc date.
§44. Ipse, omnium persōnārum commūne, Adiectīvī vim habet ita ut nōmina et alia prōnōmina corrōboret: e. g. Audentēs pater ipse iuvat. Hāc victōriā mē ipse cōnsōlor.