IX. Utebantur aut nummo æreo, aut annulis ferreis, ad certum pondus examinatis, pro nummis, ut author est Cæsar Dictator.
X. Leporem & gallinam & anserem gustare Brittones fas non putabant, hæc tamen alebant animi voluptatisque causa.
XI. Erant autem margaritæ, frena heburnea, & armillæ, & electrina atque vitrea vasa, & gagates lapides, &, quod cæteris excellit, stannum, magna copia merces.
XII. Utebantur & navibus, quarum carinæ primùm ac statumina ex levi materia fiebant, reliquum corpus navium ambitus viminibus contextus coriis bubulorum integebatur. quantocunque tempore cursus tenebant, ut author est Solinus, navigantes, escis abstinent.
De Re Militari Brittonum.
XIII. Fert ipsa Brittania populos Regesque populorum, ut Mela lib. III. scripsit, sed sunt inculti omnes, atque ut longiùs à continenti absunt, ita aliarum opum ignari, magis tantum pecore ac finibus dites; causas autem & bella contrahunt, ac se frequenter invicem infestant. maxume imperitandi cupidine studioque ea prolatandi, quæ possident. solitum quidem, Brittones fœminarum ductu bellasse, neque sexum in imperiis discrevisse.
XIV. Dimicabant Brittones non solum equitatus peditatusque modo, sed etiam bigis et curribus, Gallicè armati, covinos, essedas verò more vulgari, vocabant, quorum falcatis axibus utebantur.
XV. Equitum genus est, iis, quum est usus, atque aliquod bellum incidit, ut Cæsar est author, quod antè Romanorum adventum ferè quotannis accidere solebat, uti aut ipsi injurias inferrent, aut illatas propulsarent. omnes in bello versantur, atqui eorum, ut quisque est genere copiisque amplissimus, ita plurimos circum se ambactos clientesque habet. hanc unam gratiam potentiamque noverunt.
XVI. In pedite erat Brittonum robur, prœliantur autem telis & ingentibus gladiis & brevibus cetris. erant Brittonum gladii, ut ait Tacitus, sine mucrone.
XVII. Genus hoc erat ex essedis pugnæ, ut Cæsar in IV. narrat. primo per omnes partes perequitant. & tela conjiciunt, ac ipso terrore equorum, & strepitu rotarum, ordines plerumque perturbant: & quum se inter equitum turmas insinuavere, ex essedis desiliunt & pedibus dispari prœlio contendunt. Aurigæ interim paululum è prœlio excedunt, atque ita se collocant, ut, si illi à multitudine hostium premantur, expeditum ad suos receptum habeant. ita mobilitatem equitum, stabilitatem peditum in prœliis præstant; ac tantum uso quotidiano, & excercitatione efficiunt, ut in declivi, ac præcipiti loco incitatos equos sustinere, & brevi moderari, ac flectere, et per temonem percurrere, & in jugo insistere, & inde se in currus citissimè recipere consueverint.