SŎLĔÆ, ārum, f. pl. Chaussures, sandales. Syn. Crepidæ.

SŎLĔĀTUS, a, um, Chaussé de sandales, signe de mollesse dans un homme. Usus: Soleatus prætor cum pallio purpureo.

SŌLEMNIS (solennis), e, gen. com. Religieux, solennel. Syn. Quod cum quadam cerimonia est consecratum, celebre, festum. Usus: Solemnes ac festi dies. Solemne, statum sacrificium. Prisca et solemnia verba. Observo solemne illud meum.

SŌLEMNĬTER (solenniter), Solennellement, conformément au rite. Usus: Omnibus solemniter peractis.

SŎLĔO, es, ĭtus sum, ere, n. Avoir coutume, être habitué. Syn. Consuevi, est meæ consuetudinis; in more habeo, assuevi. Usus: Omnes reprehendere solet. Ratio consuetudinis meæ qua quondam solitus sum uti. Cf. [Consuetudo], [Mos].

SŌLERS, ertis, omn. gen. Industrieux, habile, adroit, intelligent. Syn. Ingeniosus, perspicax, sagax. )( Iners. Usus: Provida et solers natura. Cf. [Ingeniosus], [Diligens].

SŌLERTER, Industrieusement, adroitement, avec sagacité, finesse. Syn. Sagaciter. Usus: Solertissime aliquid perspicere.

SŌLERTĬA, æ, f. Adresse, habileté, dextérité. Syn. Sagacitas, perspicax prudentia, animi motus incredibilis et celeritas ingenii. Epith. Divina, pestifera, tanta. Phras. 1. Ad solertiam incitare, pousser à la finesse. Solertiam mercede evocare, invitare, eblandiri, elicere. 2. Paucos vidi pari solertia, j’ai vu peu d’hommes aussi adroits. Non possum ex tanto hominum numero quibus usus, quibuscum consuevi, multos recensere in quibus eam qua tu polles, qua præditus es qua præstas, excellis, effulges, qua ornatus es solertiam, sagacitatem, ingenii acumen perspexerim. Usus: Mundus sine divina solertia effici non potuit. Homines congregati adhibent agendi cogitandique solertiam, les hommes réunis en société développent leur activité et leur intelligence. Cf. [Diligens].

SŎLĬDĒ, Complètement. Syn. Integre.

SŎLĬDĬTAS, ātis, f. Consistance, solidité. Syn. Firmitas. Epith. Terrena. Usus: Soliditas corporis.