SŎLĬDO, as, avi, atum, are, a. Consolider, affermir. Syn. Roboro, firmo. Cf. [Firmo].
SŎLĬDUS, a, um, Ferme, solide. Syn. Habens soliditatem; verus, eminens. Usus: 1. Solidum nihil quod terræ sit expers. Solida corpora. 2. Verus, constans, stabilis, certus, solide, durable, vrai, réel. Non tam solido, quam splendido nomine virtutis. Solida, gravis ac germana laus, non adumbrata et fucata. Solida bona, utilitas solida. Cf. [Firmus].
SŌLISTĬMUM, i, n. Augure favorable tiré de ce qui tombait à terre, quand les oiseaux sacrés mangeaient avec trop d’avidité. Vox auguralis.
SŌLĬTĀRĬUS, a, um, Isolé, seul, solitaire, retiré. Syn. Solus, solivagus, remotus ab oculis hominum. )( Conjunctus et sociatus cum altero. Usus: Solitarius homo et in agris vitam degens. Non solitarium, neque simplex, sed, etc., être qui n’est pas un et simple, mais, etc. Cf. [Solus].
SŌLĬTŪDO, ĭnis, f. Solitude, désert. Syn. Locus desertus, recessus, secessus, regio inculta et deserta. )( Frequentia, celebritas. Phras. 1. Abdere aliqua in solitudine me cuperem, je désirerais m’ensevelir dans quelque lieu solitaire. Vitam fugæ solitudinique mandare; discedere in aliquas solitudines; in asperas et densas silvas me abstrudere et ad saxa et scopulos mea mala deplorare cuperem. Vitæ genus inter feras solitarium et ab hominum societate disjunctum sectari animus esset. In loca abdita, ab arbitris remota et libera, in loca ab interventoribus vacua me abdere cuperem. Loca ego omni solitudine vasta atque sine humani cultus vestigio pererrare mallem quam diutius inter homines agere. Cf. [Locus solitarius]. 2. Solitudini aptior est quam civilis vitæ consuetudini, homme plus fait pour la solitude que pour la société. Rectius in agro, aut ubi nullum culti soli occurrit vestigium, vitam agat quam inter homines. Nudæ mutæque solitudines, non civilis frequentia tam abhorrentes a civilis vitæ consuetudine mores deceant. Abhorrent nimium quantum asperi et agrestes ejus mores ab urbanæ vitæ elegantia; ita aliorum mores ut nemo illo, ille nemine uti possit; ut neque is ferre quemquam, neque quisquam illum perferre possit; ut neque is consuetudine cujusquam, neque quisquam ejus amicitia uti possit. Ingenio moribusque ab ingenio reliquorum tam alieno est, ut solitudini non urbium frequentiæ natus esse videatur. Cf. [Agrestis], [Morosus]. Usus: Audistis quæ solitudo in agris esset, quæ vastitas. Tibi solitudo erat pro frequentia.
SŎLĬUM, ĭi, n. Siége, trône. Syn. Sedes. Epith. Fœderatum, paternum. Usus: Sedere in solio, ornatu regio.
SŌLĬVĂGUS, a, um, Qui erre seul, sauvage. Syn. Solitarius.
SOLLĬCĬTĀTĬO, ŏnis, f. Sollicitation, séduction. Usus: Illa Allobrogum sollicitatio.
SOLLĬCĬTO, as, avi, atum, are, a. Agiter fortement, troubler, inquiéter, tourmenter. Syn. Afficio, ango, sollicitum habeo; appello de pecunia vel flagitio aliquem. Adv. Summe, valde, vehementer. Phras. Hæc res me vehementer sollicitat, cette affaire m’inquiète beaucoup. Animum ea res versat assidue; anxiis pectus curis implet, res ea gravem mihi curam affert, injicit; multas mihi curas dat; vehemens me ejus rei cura tangit; ingentem ea res curam mihi et sollicitudinem conficit; ingentem animo sollicitudinem incutit; intempestiva sollicitudine turbat animum; gravi me cura implicat, efficit, conficit; magnam sollicitudinem affert; in magnos me metus et sollicitudines adducit. Cf. [Angor], [Cura], [Sollicitudo], [Sollicitus]. Usus: Ea cura me vehementer angit et sollicitat.
SOLLĬCĬTŪDO, ĭnis, f. Inquiétude, souci, tourment. Syn. Angor, cura, metus, molestia, negotium. )( Securitas. Epith. Assidua, incredibilis, ingens, sempiterna, summa. Phras. Plenus sollicitudinum sum, je suis rempli d’inquiétudes. Sollicitudo cum cogitatione multa me circumstat; multa me sollicitum habent; tot curæ vitam mihi vix reliquam faciunt sollicitudines meas quævis hora exacuit. Cf. [Angor], [Cura]. Usus: Ea cura mihi magnam sollicitudinem affert, conficit; in magnos me metus ac sollicitudines adducit; sollicitudines mihi duplicat; magna me sollicitudine afficit; ingenti sollicitudini est, accabler d’ennuis. Tanta in me hæret sollicitudo; tantam de tuis rebus habeo, sustineo sollicitudinem; tot sollicitudinibus langueo, opprimor, misere exedor; in tanta sum sollicitudine, être accablé d’ennuis. Nihil est, quod sollicitudines allevet, demat; sollicitudini meæ subveniat; a sollicitudine animum abstrahat, abducat; sollicitudine me liberet, rien ne vient dissiper mes ennuis. Sollicitudines sibi struere, sibi arcessere, se tourmenter soi-même, se forger à soi-même des sujets d’inquiétude. Sollicitudinem omittere, bannir les soucis, ne pas s’en inquiéter.