SOLLĬCĬTUS, a, um, Inquiet, soucieux, troublé, agité. Syn. Anxius, suspensus, perturbatus, exercitus. )( Securus, solutus cura. Phras. 1. Vehementer sum sollicitus, je suis fortement inquiet. Multa subvereor; rebus meis valde metuo; non discedo, non oculos unquam dejicio de rebus meis; totos dies de rebus meis cogito; metus ille nunquam mihi decedit; tacita cura suspensum animum gero. Cura illa exonerare animum nequeo meum; multi me angores impediunt animumque in diversa trahunt; multi aculei pectus mihi compungunt, exedunt; magna in cura sum, versor; nullum tempus sine sollicitudine intercedit; multum animo de re mea laboro; magna est rerum exspectatio; multis quotidie curis urgeor, conficior; assidua occupor sollicitudine. Cf. [Angor], [Cura]. 2. Sollicitus ero de rebus tuis, je m’occuperai de vos affaires. Curas omnes intendam ut rebus tuis quam optime consulatur; rerum tuarum rationem habebo præcipuam; curæ mihi erunt res tuæ; curæ res habebo tuas, cura erit de rebus tuis. Interiore cura, suspensiore animo res curabo tuas. Cum cura res tractabo tuas. Usus: Sollicita suspicione, suspensa metu civitas, cité inquiète et défiante, irrésolue, craintive. Res tuæ valde me sollicitum habent; de tuis rebus mirifice sum sollicitus. Sollicito animo et anxio sum.
SŎLŒCA, ōrum, n. pl. Solécisme. Usus: Multa in ejus scriptis solœca.
SŎLŒCISMUS, i, m. Solécisme, faute de grammaire qui consiste à mal observer les règles de la syntaxe. Usus: Solœcismus est, cum in pluribus verbis consequens verbum superiori non accommodatur, il y a solécisme, lorsque les rapports qui doivent unir les mots entre eux sont mal observés.
SŌLOR, aris, atus sum, ari, d. a. Consoler, rassurer. Syn. Consolor, animum erigo, sustento, solatium adhibeo, do, præbeo, affero; lacrimas alicujus comprimo; timentes animos consolatione sano. Cf. [Consolor].
SOLSTĬTĬĀLIS, e, gen. com. Relatif au solstice d’été. Usus: Dies solstitialis, le plus long jour de l’année.
SOLSTĬTĬUM, ĭi, n. Le solstice d’été, le plus long jour de l’année.
1. SŌLUM, Seulement, uniquement. Syn. Tantum, modo. Usus: Non oratione solum sed et armis.
2. SŎLUM, i, n. Le sol, la terre. Syn. Terra. Epith. Carum, commune, exile, incultum. Usus: 1. Patriæ solum omnibus carum. Exilii causa solum mutare. Quod solum tam exile et macrum. Sola terrarum ultimarum. 2. Pavimentum, area, fondement, base, qualité fondamentale. Solum et quasi fundamentum orationis est.
SŌLUS, a, um, Seul, unique. Syn. Solitarius, unicus, unus solus, solus per se, unus ex omnibus. Phras. Solus fere degit, il est presque toujours seul. Secum, ut aiunt, vivit; præter seipsum neminem habet secum; relictus et destitutus a cæteris, lucem conventumque vitat; in solitudinem, tanquam in portum se recepit; tempus prope omne in secreto, remotis arbitris terit; urbe et omni cœtu caret hominum; sine arbitris agit; rerum suarum neminem mortalium socium habet aut conscium. Cf. [Solitudo]. Usus: Abdimus nos et sæpe soli sumus. In locis solis mœstus errabat. Solus se in consilium vocat. Uno solo dissentiente.
SŎLŪTĒ, Librement, d’une façon dégagée. Syn. Expedite. Usus: 1. Solute et suaviter dicere. 2. Remisse, frigide, d’une façon relachée, nonchalante. Tam solute egit, tam oscitanter, avec tant de mollesse, d’abandon.