SŬPĔRADDO, is, addĭtum, ere, a. Ajouter sur, mettre par dessus. Syn. Addo. Cf. [Addo].
SŬPERBĔ, Superbement, orgueilleusement. Syn. Arroganter, contumaciter. Usus: Superbe aliquem appellare. Cf. [Arroganter].
SŬPERBĬA, æ, f. Fierté, orgueil, arrogance. Syn. Arrogantia, spiritus, elatio; tumor, inflatio animi, fastidium animi, insolentia, intolerantia. Epith. Inaudita, singularis. Phras. Odi superbiam hominum, je hais l’orgueil des hommes. Hominum insolentium spiritus; oris et oculorum illam contumaciam; supercilium, regios spiritus, protervitatem, fastidium, pompam, speciem intolerandam non fero. Odi homines qui ut victos nos intuentur; arroganter, contumaciter se efferunt; inhumanos, superbos, minaces et arrogantes; animis inflatos sublatosque; feroces aliorumque contemptores minime fero. Odi homines fastidio et contumacia elatos. Cf. [Superbus]. Usus: Secundæ res superbiam fere afferunt; humiles animos superbia inflat. Fugere, deponere superbiam. Cf. [Arrogantia].
SŪPERBĬLŎQUENTĬA, æ, f. Langage arrogant, fier, hautain. Syn. Superbus et arrogans sermo.
SŬPERBĬO, is, ire, n. Être orgueilleux, s’enorgueillir. Syn. Efferor, superbus sum. Phras. Superbire cœpit, il commença à devenir arrogant, hautain. Luxuriari et evanescere nimia gloria; opinione inflari; spiritus nescio quos sumere; efferre se insolentius; magnifice se circumspicere; offendere in arrogantiam; ad vanam fiduciam efferri; animum super honoris fastigium efferre; flectere animum in superbiam et ambitionem; superbia intumescere; efferri animo cœpit. Cf. [Superbus], [Superbia], [Effero].
SŬPERBUS, a, um, Superbe, orgueilleux, fier. Syn. Arrogans, insolens, imperiosus, elatus, inflatus, non ferendus; spe atque animis inflatus, asper, difficilis, gravis, qui fastidio et contumacia effertur. Phras. 1. Opes te superbum reddunt, tes richesses te rendent fier. Tuæ te divitiæ efferunt; insolentia tua, arrogantia tua ex opibus tuis, non ex animi præstantia manat. Istam insolentiam, istam elationem animi, istos spiritus immoderatos in te pariunt opes, non meritorum conscientia. Res domestica æquo major animos tibi facit; animum inflat; istos spiritus subdunt opes, ad superbiam istam extollunt. 2. Superbus homo est, cet homme est orgueilleux. Inflatus regiis animis et spiritu; nimius animi; animo inflato est et tumenti; ventosus et insolens homo; inest illi contemptor animus et superbia; contemptus hominum, superbæ aures, contumeliosa dicta, aditus non alienis modo, sed civibus difficiles argumenta sunt hominis ex incertissimo animos sumentis. Cf. [Arrogans], [Ambitiosus], [Superbia], [Superbio]. Usus: Superbiorem se præbet in hac fortuna.
SŬPERCĬLĬUM, ĭi, n. Sourcil. Syn. Pars frontis ima; frontis nubecula, superbia. Epith. Abrasum, rasum, sublatum, depressum. Usus: In superciliorum motu exsistunt animi motus, arrogantiæ, gravitatis, severitatis. Libidines fronte et supercilio tegere. Illa superciliorum contractio et remissio, mœstitia, hilaritas, risus.
SŬPERFĬCĬES, ēi, f. Dessus, extérieur, superficie, surface. Syn. Extrema et aperta pars corporum. Usus: Superficiem ædium æstimare. Terræ superficiem nondum æquabat moles.
SŬPERFLŬO, is, xi, xum, ere, n. et a. Couler par dessus, inonder, déborder. Syn. Redundo, affluo, effluo, abundo. Usus: Is redundantes nos et juvenili licentia superfluentes repressit. Cf. [Abundo], [Redundo].
SŬPERFLŬUS, a, um, Superflu, inutile. Syn. Supervacaneus aut quod usum non habet, quod affluit rebus nostris aut opibus.