TĬNĔA, æ, f. Teigne, ver qui ronge le bois, les vêtements, les livres. Syn. Vermiculus vestes librosque erodens.
TINGO, is, nxi, ctum, ere, a. n. Teindre, colorer. Syn. Coloro, imbuo, inficio.
TINNĬO, is, īvi vel ĭi, ītum, ire, n. et a. Tinter, sonner, carillonner. Usus: Exspecto quid ille tinniat, j’attends ce qu’il payera, comptera en espèces sonnantes.
TINNĪTŬS, ūs, m. Tintement, sonnerie, son. Usus: Tinnitum ciere.
TINTINNĀBŬLUM, i, n. Sonnette, clochette, grelot.
TĪRO, ōnis, m. Nouveau soldat, recrue; débutant, novice, apprenti. Syn. Novus miles, rudis in re aliqua, inexpertus, inexercitatus, qui aliquam artem discit, tirocinium artis ponit. Epith. Egentissimus. Usus: Usu et exercitatione tiro. Orator nulla in re tiro, rudis, hospes et peregrinus esse debet.
TĪRŌCĬNĬUM, ĭi, n. Apprentissage de la guerre; début, noviciat. Syn. Rudimentum. Phras. 1. Religionis tirocinium subire, faire son noviciat de religieux. Sacræ militiæ tirocinium auspicari; religiosæ militiæ rudimenta ponere; religiosæ militiæ disciplinam complecti; in religiosæ virtutis scholam se abdere; religiosæ militiæ rudimentis instituendum se tradere. 2. In tirocinio etiamnum est, il est encore au noviciat. Tironem etiamnum agit; tiro est; rudis adhuc novusque est in religiosa virtute discipulus; in tirocinio adhuc exercetur; in palæstra religiosæ vitæ adhuc exercetur; in religiosæ disciplinæ studio novitius adhuc est et tiro; tirocinio, religiosa periclitatione defunctus nondum est; tirocinium emensus nondum est; inter ipsa religiosæ virtutis incunabula et rudimenta hæret etiamnum, sanctioris vitæ præceptionibus informandus, imbuendus, excolendus. Usus: Lapsus ætatis tirocinio, postea se correxit, il a corrigé, étant plus âgé, les égarements de sa jeunesse.
TĪTILLĀTĬO, ōnis, f. Chatouillement. Syn. Suavitas motus. Usus: Non est senibus tanta titillatio voluptatum.
TĪTILLO, as, avi, atum, are, a. Chatouiller; flatter, caresser. Syn. Moveo cum aliqua voluptate, suavitate. Usus: Voluptas cum suavitate quadam affluit et allabitur, sensusque titillat.
TĬTĬO, ōnis, f. Tison. Syn. Lignum adustum quod ab igne extrahitur.