TŬMOR, ōris, m. État de ce qui est enflé; agitation, emportement. Syn. Inflatio. Epith. Repentinus, recens. Usus: Repentinus oculorum tumor. Erat in tumore animus, son âme était soulevée. Recedit jam animi tumor. Ne desererem hunc tumorem rerum, cette fermentation, ces troubles sur le point d’éclater. Cf. [Superbia].
TŬMULTŬĀRĬUS, a, um. Levé à la hâte; fait à la hâte, précipité, désordonné. Syn. Properatus, subitarius, repentinus. Usus: Dux, miles, exercitus tumultuarius. Sermo fortuitus et tumultuarius, discours improvisé.
TŬMULTŬĀTĬO, ōnis, f. Bruit, tumulte.
TŬMULTŬOR, aris, atus sum, ari, d. Être en désordre; s’agiter, se soulever. Syn. Turbas facio, inquietus sum. Usus: Quid tumultuaris soror? quid insanis? Pourquoi tout ce bruit, ma sœur? es-tu folle? Cf. [Turba], [Tumultus].
TŬMULTŬŌSĒ, D’une manière pleine de trouble, confuse, bruyante. Syn. Magno tumultu. Phras. Tumultuose agere, agir d’une manière désordonnée, faire une révolution. Mare cœlo miscere; cœlum ac terras miscere; tragœdias, tumultum excitare; turbas facere, concire; tragœdias efficere. Cf. [Turba], [Tumultus].
TŬMULTŬŌSUS, a, um, Désordonné, confus, bruyant. Syn. Turbulentus. Usus: Tumultuosa et seditiosa vita, oratio.
TŬMULTŬS, ūs, m. Désordre, tumulte; trouble de l’esprit, crainte. Syn. Motus, turba, seditio; trepidatio. Epith. Civilis, domesticus, finitimus, magnus, proximus, tantus, terribilis. Phras. 1. Periculum est aperti tumultus, on redoute des troubles publics. Res pro seditione est; res ad seditionem spectat; res a consilio ad vim abit; in metu sumus, ne qua repentina vis in civitate exsistat; ne quid turbulenti conflent; ne qua in civitate tempestas excitetur, cooriatur. Tempestas a seditiosis civibus urbi impendet certissima. 2. Ea res ingentem tumultum fecit, cette affaire excita un grand désordre. Ingentem in urbe tumultum excitavit, fecit, præbuit, commovit, conflavit, concivit; turbas ingentes fecit, concivit; ea re effectum est, ut omnia terrore et tumultu streperent; ut tumultu cuncta turbarentur. Cf. [Turba], [Turbo], [Seditio]. Usus: Quid hos tumultus ciemus? Conticescente tumultu. Tumultum, rixas, jurgia comprimere, sedare, componere, apaiser le bruit, le désordre.
TŬMŬLUS, i, m. Élévation de terrain, éminence, tertre. Syn. Locus ex terra leviter eminens. Epith. Excellens. Usus: 1. Tumuli silvestres. 2. Sepulcrum, tombeau. Alexander cum ad Achillis tumulum in Sigeo adstitisset Cf. [Collis], [Sepulcrum].
TUNC, Alors. Syn. Tum, illo tempore, illa tempestate, per id tempus, per id temporis. )( Nunc. Usus: Sed erat tunc excusatio, nunc nulla est.
TUNDO, is, tŭtūdi, tunsum, ere, a. Battre à coups redoublés, frapper. Syn. Cædo, pulso, verbero. Adv. Nihilominus, vehementissime. Usus: Bacillo oculos alicui tundere, pocher les yeux de qqn à coups de bâton. Cf. [Pulso], [Verbero].