VĔNĬA, æ, f. Pardon, grâce; faveur, bienveillance. Syn. Condonatio erroris, impunitas, potestas, copia, facultas. Epith. Accommodata, bona, molesta, tenuis. Phras. 1. Delicti, veniam petit, il demande le pardon de sa faute. Ad clementiam vestram confugit, ut ignoscatis rogat; suis peccatis concedi ignoscique orat; veniam et immunitatem rogat; delicti gratia ut fiat; venia ut detur; noxa ut una hæc mittatur; præterita ut condonentur aut parentum promeritis remittantur, supplicat. Usus: 1. Iis qui errorem suum deposuerunt, et peccasse se fatentur, veniam petentibus, venia danda, concedenda, tribuenda est. Dabunt mihi veniam cives mei, vel potius gratiam habebunt. A diis immortalibus veniam et pacem exposcere. 2. Potestas, facultas, permission. Date mihi veniam exponendi. Quod pace vestra, quod bona vestra venia dictum sit, soit dit avec votre permission, sauf le respect que je vous dois.
Vĕnĭalĭa peccata, Péchés véniels. Noxæ minores, errata leviora, peccata leviora et quotidiana, quæ crebra magis et pauciores quasi officii numeros prætereunt; divinæ legis offensiones crebræ quidem sed leviores; culpæ minores, quæ piorum etiam animis frequenter obrepunt. Cf. [Peccatum].
VĔNĬO, is, vēni, ventum, ire, n. Venir, arriver. Syn. Advenio. Adv. Ad vesperum, æqualiter, aliquando, audacter, belle, bene, brevi, celerius, clam, confestim, continuo, coram, crebro, diligentius, divinitus, falso, honeste, incommode, libere, longe, maturius, modeste, necessarie, nunc primum, obviam, occulte, opportune, optato, palam, paratius, perraro, postremo, precario, privatim, proxime, publice, quamprimum, serius, stulte, tardissime, tuto, vesperi, ultro. Phras. 1. Veni quamprimum, venez le plus tôt possible. Contende ad nos, advola quamprimum, præsto sis; ad nos excurre; conveni nos quamprimum; opportune te nobis ostende. 2. Cumprimum venit ad nos, dès qu’il fut arrivé près de nous. Simul ut ædes nostras tetigit; simul ut ad nos delatus est; simul ut pedem in ædibus nostris posuit; simul ut nos adivit, præsto fuit; simul ut domum nostram accessit; simul ut nos convenit; simul ut se nobis ostendit; simul ut ædes nostras attigit. 3. Libenter jam veniret, il viendrait volontiers. Jam aspirat in urbem nostram; appropinquare adventum suum cupit; diem cupide exspectat, quo se urbs nostra accipiet; quo se ardore ad urbem raperet, si modo liceret. 4. Quomodo in eam mentem venisti? Comment avez-vous eu cette idée? Quomodo huc descendisti? ad istas ineptias abiisti? huc perductus, delapsus es? quomodo ad hæc inania defluxisti, te demisisti? 5. Eo ventum tandem est, les choses en vinrent à ce point. Eo res rediit; in eum locum adducta est; in eum locum rediit, deducta est; in eum locum res venit; eo res perducta est, prorupit; eo delapsa res est. 6. Inde veniunt hæc mala, c’est de là que vient tout le mal. Inde hæc manant, fluunt, affluunt, nascuntur incommoda. Ex hoc fonte defluunt, profluunt omnes istæ miseriæ. Hic fons est, hæc origo omnium malorum. Cf. [Causa], [Origo]. Usus: 1. In amicitiam alicujus, familiaritatem, complexum, conspectum, consuetudinem venire. Nescio, quomodo in certamen cum illo, ad inimicitias, in contentionem honoris venerim. In calamitatem ingentem venit. Res ad arma, ad pugnam, ad manus veniet. Ea res in oblivionem, in consuetudinem, in sermonem et vituperationem, in odium publicum, in summam gloriam venit. Res quæ in controversiam, in disceptationem veniunt. In suspicionem, in spem, in possessionem, in numerum oratorum venire. In discrimen, in periculum venire. Venit mihi in mentem. Si usus venerit. 2. Obtingit, obvenit, arriver. Magna ei hereditas venit, multæ divitiæ, fama, honor ei venere. 3. Adversor, aller contre, attaquer. Venire contra rem, existimationem, gratiam alicujus. Venire alicui adversum.
VĒNOR, aris, atus sum, ari, d. Chasser, faire la chasse. Syn. Venatu me exerceo, venationi operam do, venatione me oblecto, feras consector, insector, aucupor. Usus: 1. Canum mira alacritas in venando. 2. Transl. Poursuivre, rechercher. Modestiæ laudem in re aliqua venari, chercher à se donner en qqche le mérite de la modestie. Cf. [Capto].
VENTER, tris, m. Ventre. Usus: Vitium ventris et gutturis. (Vulg. Gulositas.)
VENTĬLĀTOR, ōris, m. Celui qui vanne le blé, vanneur. Syn. Qui frumentum ventilat.
VENTĬLO, as, avi, atum, are, a. Remuer dans l’air, secouer; mettre en mouvement, animer. Usus: Cujus lingua, quasi seditionis flabello, illa est concio ventilata, dont la langue, comme un soufflet de sédition, allumait la fureur de l’assemblée. Cf. [Exsecutio].
VENTĬTO, as, are, n. Venir fréquemment. Syn. Crebro venio.
VENTŌSUS, a, um, Plein de vent; léger, mobile, inconstant. Syn. Levis, inanis, vanus. Usus: Homo ventosissimus, homme d’une légèreté extrême.
VENTRICŬLUS, i, m. Ventricule du cœur. Usus: Ventriculus cordis, cui similis est alter ventriculus in quem sanguis ex jecore influit.