VERBĔRĀTĬO, ōnis, f. Action de battre, châtiment, correction. Syn. Pulsatio. Usus: Mirificam mihi verberationem cessationis epistola dedisti, me voila fustigé de main de maître pour mon silence.
VERBĔRO, as, avi, atum, are, a. Battre, frapper, fouetter. Syn. Cædo, pulso, manus affero, vim et manus affero, infero. Adv. Vehementissime. Phras. Graviter eum verberavit, il le battit très-fort. Latera illi tutudit; fustibus membra debilitavit, loris concidit, cecidit; verberum dolore laniavit; graviter hominem pulsavit; de ejus tergo sibi satisfecit; verberibus eum fœdum in modum accepit, affecit, laceravit; multis plagis mulctavit; ejus tergo dire consuluit; homo miser tergo pœnas dependit; dirum in modum ab eo vapulavit. Cf. [Cædo], [Fustis], [Ictus]. Usus: Verberare matrem. Aliquem tacito cogitationis convicio verberare, maudire intérieurement qqn, lui dire tout bas mille injures.
VERBŌSĒ, Verbeusement, longuement. Syn. Loquaciter, copiose, multis verbis.
VERBŌSUS, a, um, Verbeux, diffus, prolixe. Syn. Multus in verbis, loquax. Usus: Habes epistolam justo verbosiorem, vous avez une lettre peut-être un peu plus longue qu’il ne faudrait. Cf. [Inanis].
VERBUM, i, n. Mot, terme, parole, expression; au pluriel: Discours, langage, opinion, etc. Syn. Nomen, vox, vocabulum. Epith. Ardens, consideratissimum, durum, insolens et humile, elegans, grave, immutatum, inflexum, inusitatum, novatum, translatum, nefarium, odiosum, plenum humanitatis, priscum, solemne, suspiciosum, usitatum ac tritum. Verba grandia, amplissima, gravia, sonantia, spendida, dura, aspera, insolentia, prisca, inquinata, abjecta, odiosa, intolerabilia, inepta, rigida, obsoleta, non aperta, longe petita, scabra. Phras. 1. Multi verba studiose curant, rem et sententiam non ita, bien des gens choisissent avec un soin scrupuleux les mots qu’ils emploient, sans s’inquiéter autant. Multi toti sunt in aucupio verborum, et litterarum tendiculis, rem et sententiam negligunt. Aliqui sunt magni verborum architecti, rebus interea inopes et jejuni. Multi vocabulorum opifices agunt egregios rerum inquisitores non item. Multi verborum magnificentia delectantur in magna sententiarum jejunitate. 2. Verborum pompa sine rerum pondere inanis et ridicula est, une expression pompeuse, mais vide de sens, est vaine et ridicule. Verborum volubilitas sine rerum pondere inanis est et irridenda. Oratio, nisi subest res, inanem habet quamdam elocutionem et pene puerilem. Oratio, si res non subest, aut nulla sit necesse est, aut omnium irrisione ludatur. Composite et apte sine sententiis dicere, insania est. 3. Rerum copia verborum copiam gignit, l’abondance des choses produit l’abondance des paroles. Ipsæ res verba rapiunt; verba provisam rem non invita sequuntur; ex rerum magnitudine splendor quidam et copia in verbis exsistet. 4. (De verbo ad verbum transferre, Vulg.), traduire mot à mot. Verbum e verbo exprimere; ad verbum de Græcis exprimere; verbum, de verbo exprimere; totidem verbis transferre; verbum pro verbo reddere; verbum verbo reddere; ad verbum transferre. (Ad meum verbum, Vulg.), sur ma parole, ma foi. Fide mea; me auctore; interposita fide mea. 6. Uno verbo, en un mot, bref. Verbo, in summa, ad summam summa illa sit. Usus: Verbum ex eo elicere, exsculpere non potui, je n’ai pu lui arracher une parole. Non multa verba faciam. Excidit mihi verbum priscum et obsoletum. Verba perpetuare difficile. Verbo aliquem lacessere, violare, dire des injures à qqn. Ad verborum contumelias descendere, en venir aux injures. Verba mihi dari non patior, je ne souffre pas qu’on m’en impose. In verba alicujus jurare. Ad verbum ediscere, apprendre mot à mot, par cœur. Verbi causa, verbi gratia. Verbo promittere, re negare. Uno verbo dicam. Verbo rem transigam. Verba facere in senatu, apud senatum. Idem sonat, valet hoc verbum. Subjecta verbi notio, signification, sens d’un mot. Verbum insolens, inusitatum, novatum, mots nouveaux, néologismes. Verba vulgata, trita, usitata, mots en usage. Verba prisca, desita, obsoleta, mots anciens dont on ne se sert plus, archaïsmes.
VĒRĒ, Vraiment, justement. Syn. Revera. )( Falso, inaniter, ficte. Usus: Majores nostri ficte et fallaciter, sed vere et sapienter populares fuere. Vere tecum agam et libere.
VĔRĒCUNDĒ, Avec retenue, réserve, pudeur. Syn. Pudenter, timide, dubitanter. )( Impudenter.
VĔRĒCUNDĬA, æ, f. Retenue, réserve, modestie. Syn. Pudor, rubor, modestia, ingenuitas. )( Impudentia. Epith. Invisa, stulta, virginalis. Usus: Maximum ornamentum amicitiæ tollit, qui ex ea tollit verecundiam. Verecundia custos virtutum et quidam quasi ornatus vitæ. Solus homo pudoris ac verecundiæ particeps. Virginali verecundia, timidus, homme timide, d’une pudeur virginale. Cf. [Pudor].
VĔRĒCUNDOR, aris, atus sum, ari, d. Avoir de la retenue, craindre, ne pas oser. Syn. Pudore deterreor, absterreor, impedior, ingenuo rubore suffundor, erubesco. Usus: Cunctantem et quasi verecundantem incitare, aiguillonner une réserve trop timide.
VĔRĒCUNDUS, a, um, Retenu, réservé, modeste. Syn. Prudens. Phras. Juvenis est admodum verecundus, ce jeune homme est très modeste. Verborum et rerum obscœnitate vitanda ruborem suum et ingenuitatem præstat; pudorem animi et pudicitiam corporis colit. Pudore septus, in loquendo mire verecundus; adolescentis modestissimi pudor ad omni obscœnitate longe abhorret; incorruptis castissimisque moribus juvenis et virginali verecundia præditus. Cf. [Pudicus]. Usus: Verecundus est quem pudet impudica loqui. Oratio verecunda, langage modeste.