VĬTĬŌSĬTAS, ātis, f. Disposition vicieuse, vice, défaut. Usus: Malitia certi cujusdam vitii, vitiositas omnium.
VĬTĬŌSUS, a, um, Plein de défauts, vicieux, mauvais; pervers, corrompu. Syn. Multis vitiis flagitiisque coopertus, convictus, depravatus, corruptus, quod vitiose se habet, quod in vitio est, in vitio ponitur. )( Purus, incorruptus. Phras. 1. Vitiosi multis partibus plures sunt quam probi et integri, les hommes pervers sont plus nombreux que les honnêtes gens. Improborum, consceleratorum, pravorum, flagitiosorum, male moratorum, malis artibus præditorum, malitia, scelere, vitiis, flagitiis insignium, qui suum animum ad malas artes adjunxerunt; eorum qui vitam omni vitiorum labe coinquinatam, a virtute abhorrentem, vitiis turpissime obrutam et coopertam traducunt, numerus semper major est quam bonorum. Cf. [Improbus], [Sceleratus]. 2. Vitiosus es admodum, vous êtes tout à fait corrompu. In vitium pronus es; nunquam a vitiis animum, mentem, cogitationem abducis; nunquam mens tua a malitia discedit, abducitur, avellitur; hærent in animo tuo studia vitiorum. Cf. [Malus], [Nequam]. Usus: Consuetudo naturæ vitiosa et corrupta. Animi hoc est integri non vitiosi. Vitiosam naturam doctrina edomitam et compressam habuit Socrates, Socrate dompta et réduisit par la sagesse sa nature naturellement portée au mal. Orator vitiosissimus, détestable orateur. Cf. [Vitium].
VĪTIS, is, f. Vigne. Usus: Ars colonorum est quædam, quæ vites circumcidat, amputet, erigat, extollat, adminiculetur, ut quo natura fert, eo possint ire, ut ipsæ vites, si loqui possent, ita se tractandas, tuendasque esse fateantur. Vitem serere, et quæ sata est, diligenter colere. In vitibus putantur, resecantur ea quæ se nimium profuderant.
VĬTĬUM, ĭi, n. Défaut, défectuosité, vice; imperfection; défaut physique. Syn. Vitiositas, animi deformitas, morbus animi, turpis actio. )( Virtus, Sanitas. Epith. Commune, pervagatum, finitimum, insigne, intolerabile, mediocre, maximum, perspicuum, grande, proprium senectutis, singulare. Vitia domestica, fraterna, occulta, paterna, perditissima, hominis stulta, iniqua, contraria. Phras. Multis animi corporisque vitiis laborat, il est plein de défauts physiques et d’imperfections morales. Nullum est in moribus naturaque vulnus; nulla pravitas, dedecus, turpitudo qua non laboret. Eximia est ingenii tarditate, stupore, debilitate linguæ, oculis perversissimis; vultu omnique motu corporis vastus et agrestis. Quæ præterea libido oculis, quod facinus a manibus, quod flagitium a toto abest corpore? Usus: 1. Homo vorago et gurges vitiorum; omnibus vitiis inquinatus, cumulatus, contaminatus, coopertus. In vitium delabi. Affine illud vitio est. Facile se vitiis et erroribus admiscent hominum animi. Vitia declinare, vitare, effugere, ponere; a vitiis abstinere, abesse; vitio carere. 2. Culpa, faute, crime. Qui valetudinis vitio, qui fortunæ vitio, non suo decoxere. 3. Dedecus, honte, déshonneur. Summam laudem alicui vitio dare, in vitio ponere. 4. In auguriis, vice dans les augures, augure contraire, mauvais présage. Augures vitio creatum consulem, vitio magistratum capessivisse aiunt; vitium obnuntiant. 5. Labes, rima, défaut. Si ædes exesæ corruerint vel vitium fecerint, si le bâtiment s’est lézardé, menace ruine. Cf. [Scelus], [Crimen], [Flagitium], [Sceleratus].
VĪTO, as, avi, atum, are, a. Éviter, fuir, se soustraire. Syn. Devito, fugio, effugio, declino. )( Incido. Adv. Caute, facile, honeste, magnopere, summopere, turpiter. Phras. Adulatores vita, fuyez les flatteurs. Refuge ab infida adulatorum consuetudine; cave, effuge assentatorum istam perniciem; aufer te ab isto perniciosorum hominum grege; utere cautione certa, cautionem diligentem adhibe ne te fallat perniciosa adulatorum consuetudo. Usus: Periculum, vituperationem, culpam vitare.
VĬTRĬCUS, i, m. Beau-père.
VĬTRUM, i, n. Verre. Usus: Merces fallaces chartis, et linteis, et vitris delatæ.
VĬTŬLĪNUS, a, um, De veau. Syn. Ex vitulo.
VĬTŬLUS, i, m. Veau.
VĬTŬPĔRĀBĬLIS, e, gen. com. Blâmable, répréhensible. Syn. Vituperandus.