VŎMO, is, mŭi, mĭtum, ere, n. et a. Vomir, rendre, rejeter. (Chez les Romains on se faisait souvent vomir pour se donner de l’appétit et pouvoir se remettre à table.) Syn. Ejicio, vomitione me purgo, vomitu egero. Usus: Convivium in quo nemo potest dicere utrum iste plus biberit, an vomuerit, an effuderit.

VŎRĀGO, ĭnis, f. Gouffre, abîme. Syn. Gurges, charybdis. Epith. Ima, immensa; geminæ. Usus: Vos geminæ voragines scopulique reipublicæ, vous êtes les gouffres et les deux écueils, c. à d., les deux fléaux de l’État. Immensa vorago et gurges vitiorum. Habet secum fratrem, quem gurgitem, quam voraginem? quid eum non sorbere, quid non haurire cogitatione censetis? Cf. [Helluo].

VŎRAX, ācis, omn. gen. Qui dévore, dévorant, vorace, glouton. Syn. Gurges, helluo, ganeo, qui crudus postridie se ingurgitat; edax et inexplebilis, natus abdomini suo, qui de convivio auferri debet, qui cibo et potione se distendit. Usus: Quæ charybdis tam vorax, quæ tot res tam cito absorbere potuisset? Y a-t-il charybde si dévorante? Cf. [Helluor], [Commessor].

VŎRO, as, avi, atum, are, a. Dévorer, manger avidement, engloutir. Usus: Alia animalia vorant, alia mandunt. Nos hic cum Varrone voramus litteras, nous nous livrons avec passion à l’étude.

VŌTĪVUS, a, um, Voué, promis, consacré, dédié. Syn. Quod voto fit aut suscipitur. Usus: Ludi votivi. Legatio votiva, mission votive, mission dont on se chargeait pour aller, aux frais de l’État, accomplir un vœu en province.

VŌTUM, i, n. Vœu, promesse. Syn. Voti sponsio qua obligamur DEO. Epith. Nefarium. Phras. 1. Voto se obligavit, il s’obligea par vœu. Votum fecit, suscepit, nuncupavit; voti se religione obstrinxit, devinxit; voti sponsione se obligavit; votum vovit. Usus: 1. Votum DEO debemus. Voto tenemur. Voti rei sumus. Vota reddenda sunt Superis, solvenda, persolvenda. Corpus suum perpetua voti religione DEO consecrare; suam DEO castitatem voto dedicare. 2. Optatum, vœu, souhait, désir. Voti compotem facere. Voti damnamur, nous sommes liés par vœu. (Votum pro suffragio, vote, vulgare est.)

VŎVĔO, es, vōvi, vōtum, ere, a. Promettre qqche, faire un vœu, s’engager par un vœu. Syn. Vota suscipio, facio, nuncupo. Phras. Vovere paupertatem, castitatem, obedientiam, faire vœu de pauvreté, de chasteté et d’obéissance. Bona corporis ac fortunæ per voluntariam inopiam DEO immolare; paupertatis votum nuncupare; arctissimo religionis sacramento ad abdicanda fortunæ bona se obstringere. Irrevocabili castitatis voto sese DEO obstringere, dicare; corporis ac animi pudorem, castimoniam, integritatem voto consecrare ac immolare. DEO, DEI que vicariis perpetuo obedientiæ nexu se obstringere, mancipare. Libertatem, et quæ pars animi est nobilissima, voluntatis arbitrium DEO immolare, sacrificare. Usus: Consul ludos Neptuno vovit. Nostri Imperatores pro salute patriæ capita voverunt se Dianæ vitulum immolaturos.

VOX, vōcis, f. Voix, son, cri, appel. Syn. Sonus, verbum. Epith. Acerba, inimica bonis, acuta, gravis, cita, tarda, magna, parva, mediocris, levis, aspera, contracta, diffusa, intermissa, fracta, scissa, attenuata, inflata. Vox mollis, muliebris, effeminata, absona, absurda, agrestis, rauca, inclinata, ululans, dura, fusa, dulcis, suavis, clara, grandior, plenior, canora, lenis. Phras. 1. (Vocem non amplius habui, Vulg.), je n’eus plus de voix. Dolor vocem suppressit, inclusit; vocem mittere, emittere nullam jam potui; voce defeci; vocem egerere, proferre nullam potui; suppressa mihi vox est. 2. Voce submissa locutus est, il parla à voix basse. Voce demissa, infracta, suppressa locutus est; quassa jam voce fractaque id unum dixit; sedata et depressa voce pauca locutus est. 3. Clarissima voce dixit, il parla à haute voix. Magna voce, maxima, clarissima voce; voce magna et peracuta; maxima vocis contentione, ut omnes exaudirent, dixit; ille majus exclamans ut vox in coronam turbamque effunderetur, dixit; intonuit vox ejus, recreata jam ac corroborata, sic ut ad omnes perferretur. Usus: Vox una eloquentiam maxime sustinet et commendat. Cursus vocis per omnes sonos. Vocem ex eo elicere nemo potuit. Intendere, contendere vocem. In profundenda voce omne corpus intenditur. Vocem ad sonum miserabilem flectere, submittere, faire des inflexions de voix lamentables. Theatrum totum vocibus percrepat gratulantium. Missa cœlesti voce recreatus. Una consentiensque omnium vox erat. Una vox pari consensu emissa. Una omnium voce laudatur. Hæc te vox non percutit?

VULGĀRIS, e, gen. com. Qui concerne la foule, général, vulgaire, ordinaire, commun. Syn. Quotidianus, contritus, communis, popularis, unus de populo, unus de multis. )( Excellens. Usus: In communi vita et vulgari consuetudine maxime rudis. Res vulgaris et pervagata est ac pene obsoleta. Vulgaris opinio, l’opinion commune, générale. Cf. [Communis].

VULGĀRĬTER, Communément, d’une manière commune, vulgaire, banale. Syn. Populariter, usitate. Phras. Vulgariter loqui, parler d’une manière commune, sans distinction. Plebeio sermone, verbis quotidianis, minime ambitiose, cum vulgo loqui. Usus: Non vulgariter, ut pro homine pernecessario scribere.