ATTĬNĔT, impers. Être important, utile; toucher, concerner. Syn. Pertinet. Phras. Ea res ad omnes attinet, cette chose concerne tout le monde. Pertinet, spectat; id curandum ita, ut si res omnium ageretur; ea res in rationem publicæ utilitatis cadit. Causa omnium ea re contingitur, admiscetur. In eo causa omnium vertitur; conjuncta ejus rei causa est cum publica salute. Res omnium nostrum in hoc agitur. Hoc ad nostrum quemlibet. Usus: Quid sentiam, nihil attinet dicere. Quod ad me attinet. Quod ad abstinentiam attinet, ita me gessi. Quæ ad colendam vitam attinent. Cf. [Pertinet], [Refert].
ATTINGO, is, tĭgi, attactum, ere, a. Toucher, atteindre. Syn. Tango, ago, accedo, assequor. Adv. Breviter, cautius, diffidenter, leniter, leviter, proprie, prorsus non, sero ac leniter, sigillatim, strictim, timide. Usus: 1. Extremis labris gustare, extremis digitis attingere. Insulam, portum, attingere. Nihil de bonis meis, nihil de præda attigit. 2. Transl. Id ne suspicione quidem, aut conjectura attigit, il n’a jamais soupçonné cela. 3. Specto, tenir à quelqu’un, concerner. Civitates, quæ officiis, fide, vetustate, cognatione populum Romanum attingunt. Aliquem necessitudine, cognatione, sanguine attingere. Attingit me ea cura, sollicitudo. Partem ejus sceleris nullam attigit. 4. Tracto, indico, s’occuper de, s’appliquer à, aborder (un sujet). Bonas artes ne attigisti quidem. Illud breviter, et strictim attigi, et perstrinxi. 5. Vicinus sum, toucher, être contigu. Cappadociæ pars Ciliciam attingit.
ATTOLLO, is, ere, a. Élever. * Syn. Erigo. Usus: Cum se a gravi casu attollere et levare vellet. Attollunt se montes ingentes. Cf. [Erigo].
ATTONDĔO, es, attondi, attonsum, dere, a. Tondre. Usus: Ulmos, virgulta attondere. Transl. Laudem alicujus attondere, faire tort à la réputation de quelqu’un.
ATTŎNĬTUS, a, um, Frappé de stupeur, d’étonnement. Phras. 1. Attonitos reddidit ea res, cette chose les a frappés d’étonnement. Suspensos ea res tenuit omnium animos; stupor omnes admiratione defixit intentos ad hoc spectaculum. 2. Attoniti sunt, ils sont frappés de stupeur. Miraculo stupentes et suspensi animo hærent. Stupent, et sibi pene excidunt; exanimantur terrore aspectuque rei. Supini cœlum aspiciunt. Usus: Novitate ac miraculo attonitus. Cf. [Obstupefacio], [Admiratio], [Miror].
ATTRĂHO, is, traxi, tractum, ere, a. Attirer, entraîner. Syn. Allicio, invito, allecto, adduco. Adv. Commode. Phras. 1. Tuis blanditiis me ad te pertraxisti, traduxisti; me tibi plane adscivisti; me totum ad te redegisti. Horum spe me ad tuam consuetudinem vocasti, pellexisti. 2. Totam administrationem ad se attrahere, s’emparer de toute l’administration. Omnium partes corripere atque amplecti; omnia senatus munia ad se trahere; arcessere sibi omnium curas, vigilias; adsciscere sibi totam provinciæ procurationem. Usus: Cur id tibi malum ultro accersis atque attrahis? Similitudo attrahit ad amicitiam. Cf Allicio, Adjungo.
ATTRECTO, as, avi, atum, are, a. Toucher à. Syn. Sæpe tracto, et quasi manibus tero. Usus: Libros, quos tu contaminatis manibus attrectas. Cf. [Tango].
ATTRĬBŬO, is, tribui, tribūtum, ere, a. Attribuer. Syn. Adscribo, tribuo, assigno, confero, conjicio, refero, addico, adscisco, destino, affingo. )( Demo. Adv. Proprie. Usus: Culpam, calamitatis causam mihi attribuis, et adscribis. Eam curam, provinciam, procurationem, negotium tibi attribuit populus. Certum pecuniæ modum, mancipiorum numerum alteri attribuere. Cf. [Adscribo], [Tribuo].
ATTRĬBŪTĬO, ōnis, f. Assignation, mandat pour le payement d’une dette. Syn. Assignatio. Usus: Scribit, se de attributione omnia fecisse.