BACCA, æ, f. Baie. Fructus arborum, quales sunt corni, oleæ. Epith. Certæ, pulchellæ. Usus: Baccæ arborum terræque fruges.
BACCHĀNĀLĬA, ĭum, et ōrum, n. Bacchanales, fêtes de Bacchus. Phras. Hilaria, liberalia; quibus diebus bacchatur hominum effrenata licentia, et temulentia; dies, quibus proni esse in licentiam homines, et diffluere in luxum ac lasciviam solent. Usus: Bacchanalia vivere, vivre dans la débauche. Bacchanalia agere, agitare, célébrer les orgies.
BACCHĀTĬO, ōnis, f. Célébration des bacchanales, orgie. Syn. Bacchantium furor, insaniendi ratio varia. Usus: Nocturnæ bacchationes et vigiliæ. Cf. [Amentia].
BACCHOR, āris, atus sum, ari, d. Célébrer les mystères de Bacchus, se livrer aux transports (de la joie, de la colère etc.). Syn. Furo, insanio. Usus: Quibus gaudiis exultabas, quanta voluptate bacchabare? Quelle était l’ivresse de ta joie? Cf. [Furo].
BĂCILLUM, i, n. Petit bâton, verges des licteurs. Syn. Baculus, virga. Epith. Incurvum, in summo inflexum. Usus: Lituus, id est, incurvum, et a summo leniter inflexum bacillum.
BĂCŬLUS, i, m. et BĂCŬLUM, i, n. Bâton. Usus: Inniti baculo.
BĀJŬLO, as, avi, atum, are, a. Porter à bras ou sur le dos. Syn. Porto. Usus: Ego bajulabo, tu inanis ante me ito.
BĀJŬLUS, i, m. Portefaix. Syn. Operarius, qui onera corpore suo victus quærendi causa portat. Usus: Operarii et bajuli.
BALBUS, a, um, Bègue. Syn. Lingua hæsitans. Usus: Demosthenes ita balbus erat, ut primam Rhetoricæ litteram non posset dicere.