CĂLĬDUS, a, um, Chaud, enflammé. Usus: Calidior est animus, quam hic aer.
CĂLĬGA, æ, f. Chaussure militaire. Syn. Tibiarum tegumentum.
CĀLĪGĬNŌSUS, a, um, Sombre, ténébreux. Syn. Obscurus, caligine tactus. Usus: Obscurius, nebulosum, humidum, caliginosum cœlum.
CĀLĪGO, as, avi, are, n. Être aveuglé. Syn. Cæcutio. Usus: In sole caligare, ne pus voir clair en plein midi (Prov.).
CĀLĪGO, ĭnis, f. Brouillard, obscurité, ténèbres. Syn. Tenebræ. Epith. Cæca, obscura. Usus: Transl. Ex priore caligine temporum respublica in lucem aliquam respexit, après la confusion, le désordre de ces derniers temps, la république a enfin un moment de repos. Discussa nunc est caligo illa temporum et tetræ tenebræ. Videbam aliquid, sed quasi per caliginem. Cf. [Tenebræ].
CĂLĬX, ĭcis, m. Coupe. Epith. Calices maximi. Calix mulsi, vini.
CALLĔO, es, ui, ere, n. Savoir parfaitement. Syn. Scio, teneo. Usus: Jura callet. Cf. [Scientia], [Doctus].
CALLĬDĒ, Habilement; avec ruse. Syn. Astute, non incallide, caute, arguteque dicere.
CALLĬDĬTAS, ātis, f. Habileté, astuce, ruse, fourberie. Syn. Malitia, astutia. Epith.: Perversa, stulta, vetus. Usus: Pœni calliditate valent. Calliditas astuta prudentiam imitatur. Cf. [Astutia], [Fraus], [Dolus].