CANI, ōrum, m. pl. Cheveux blancs. Syn. Albi fenum capilli. Usus: Non cani, non rugæ auctoritatem afferunt.
CĂNĪCŬLA, æ, f. Canicule. Sidus cœleste.
CĂNĪNUS, a, um, De chien. Usus: Cœna canina, repas de chien (où l’on ne boit que de l’eau).
CĂNIS, is, m. Chien. Usus: Canum fida custodia; incredibilis ad investigandum narium sagacitas; amans dominorum adulatio; alacritas in venando. Canis sollicitum animal. Cane pejus et angue.
CĂNISTRUM, i, n. Corbeille. Syn. Fiscina, cista viminea. Epith. Splendidissima. Usus: Lancibus et splendidis canistris nos pascis.
CĀNĬTĬES, ei, f. Vieillesse. Usus: O turpem exacta dementique ætate canitiem!
CANNA, æ, f. Canne, roseau. Syn. Arundo.
CĂNO, is, cĕcĭni, cantum, ere, n. et a. Chanter. Syn. Canto, cantus edo. Adv. Canere absurde, diligenter, flebiliter, intus, intus sibi, modulate, præclare fidibus, similiter. Phras. Pauci recte canere norunt, peu d’hommes savent bien chanter. Pauci recte canendi artem callent, tenent; canendo vocem rite nunc intendere, nunc remittere sciunt; canendi modos probe callent. Paucis contigit in canendo eum tenere modum, ut in eorum modulatione nihil agnoscas absonum, inconditum, inconcinnum. Pauci vocem moderari; ita efferre; ea ratione componere sciunt, ut aures nihil respuant, rejiciant, improbent. Usus: 1. Canere voce, chanter. Canere fidibus, tibiis, jouer d’un instrument à cordes, (pro Vulg. Ludere fidibus, inflare fistulas, ludere instrumentis musicis). Canere bellicum, sonner la charge. Canere classicum, idem. Receptui canere, sonner la retraite. Cf. [Musica], [Modulor].
CĂNON, ŏnis, m. Loi, règle, mesure. Syn. Regula. Usus: 1. Tu canon es meorum scriptorum. 2. Canon Missæ, (vox Eccles.) le canon de la Messe. Arcana verba Divini Sacrificii, et silentio enuntianda. Canones Sacri, les sacrés canons. Scita Pontificum.
CĂNŎNĬCĀTŬS, ūs, m. Canonicat. Syn. Sacerdotium opulentum, amplum. Collegium, senatus sacratior sacerdotum, auctoritate præcipuorum. (Vulg. Capitulum Canonicorum).