(CĂNŎNĪZO, as, are, a. Vulg.) Canoniser. Syn. In Sanctorum numerum referre; ad Sanctorum ordinem adscribere, aggregare; Cœlestes honores, publicosque alicui decernere; inter cœlites referre; in album sanctorum cœlitum solemni ritu referre; inter cœlites annumerare; solemni ritu alicujus memoriam consecrare. In concilio cœlestium collocare; in numero sanctorum collocare; sanctorum ordinibus asserere. In cœlitum cœtu ac numero reponere; ad immortalitatem et religione et memoria consecrare. Cœlestes honores dare, habere; cœlitum honoribus cumulare. Superorum in censum referre. In Divos referre. Consecratæ immortalitatis auctoritatem a Pontifice Maximo accipere, être canonisé. Cœlestium numerum augere.
CĂNŌRUS, a, um, Sonore, retentissant. Syn. Ad cantum inflexus, clarus. Usus: Canora, suavis vox.
CANTĒRĬUS, ii, m. Cheval hongre. Syn. Equus castratus. Usus: Mulo vehare, qui canterium comedisti.
CANTHĂRIS, ĭdis, f. Cantharide. Insecti genus.
CANTĬCUM, i, n. Chant. Usus: Rhetorum epilogus pene canticum.
CANTĬLĒNA, æ, f. Chanson. Syn. Cantio. Usus: Crebro mihi cantilenam illam suam insusurrat. Eamdem cantilenam canere, chanter toujours la même chanson, rabâcher.
CANTĬO, ōnis, f. Chant; enchantement. Syn. Carmen veneficum. Usus: Id veneficiis, et cantionibus Liciniæ factum.
CANTĬTO, as, avi, atum, are, a. Chanter souvent. Usus: Carmina in epulis cantitata.
CANTĬUNCŬLA, æ, f. Petite chanson. Usus: Cantiunculis otium oblectare.
CANTO, as, avi, atum, are, a. Chanter. Syn. Cano, cantus fundo, edo. Usus: Pueri lepidi cantare, et psallere docentur. Cf. [Cano].