CONCĬŌNĂRĬUS, a, um, Relatif aux assemblées populaires. Usus: Populus concionarius.
CONCĬŌNĀTOR, ōris, m. Orateur, harangueur. Syn. Orator. Usus: 1. Multum interest inter levitatem concionatorum, et animum fere popularem. 2. Prédicateur, concionator, orator sacer; interpres, ac præco verbi divini.
CONCĬŌNOR, aris, atus sum, ari, d. Haranguer, parler au peuple assemblé. Syn. Concionem habeo. Adv. Impune de aliquo, sordide. Phras. De rebus divinis ad populum dixit, il a prêché au peuple. De rebus divinis verba fecit; sermonem habuit; de religionibus nostris concionem habuit; in concionem ascendit; sacris concionibus populum exhortatus est; animos populi inflammavit, accendit; verbi divini sementem sparsit, fecit. Ex suggestu verba fecit; ex altiore loco ad populum dixit. Usus: Cato de religionibus concionatus est. Cf. [Dico], [Oratio].
CONCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. Concevoir, saisir. Syn. Comprehendo, colligo, accipio, imbibo. Adv. Firme animo, jam diu. Usus: 1. Terra concipit semina. Multa concepit. 2. Suscipio, contracter (une passion), concevoir (un sentiment). Ipsa senectus dedecus concipit. Materia facile ignem concipit. Odium, iram, in aliquem concipere. 3. Cogito, intelligo, percipio, nosco, assequor. Concipere animo flagitium, mente nefas; opinionem concipere, ac imbibere. Furorem ex maleficiis, maculam concipere. Voluptas animo concepta ac comprehensa. Cf. [Accipio].
CONCĪSĬO, ōnis, f. Concision. Usus: Concisio verborum.
CONCĬTĀTĬO, ōnis, f. Excitation. Syn. Motus, commotio. Epith. Popularis, graves, vehementiores. Usus: 1. Vehementes animi concitationes, et perturbationes. Concitatio mentis. 2. Tumultus, soulèvement populaire, émeute. Plebis concitatio et seditio.
CONCĬTĀTOR, ōris, m. Émeutier. Usus: Seditionis concitator et stimulator.
CONCĬTO, as, avi, atum, are, a. Exciter, soulever. Syn. Excito, incito, moveo, facio, conflo, sollicito, inflammo, agito, ago. )( Sedo. Adv. Concitatæ conciones, populariter, seditiose; concitatus tumultus publice; concitati animi temere in odium. Usus: 1. Concitare misericordiam, risum, invidiam in aliquem, gravem offensionem, magnum odium in aliquem, exciter la haine contre qqn. Bellam exspectationem sui concitare, donner de soi une bonne opinion. 2. Concitari in aliquem, s’irriter contre qqn. Aliquos inter se, alios cum aliis committere, et concitare, exciter, soulever. Cf. [Moveo], Auctor sum, Impello.
CONCĬTUS, a, um, Excité. Syn. Commotus, compulsus. Usus: Ad rixam concitus.
CONCĬUNCŬLA, æ, f. Dimin. Petite harangue.