CONCLĀMO, as, avi, atum, are, n. et a. Crier ensemble. 1. Conclamant omnes, et approbant. 2. Conclamare ad arma, crier aux armes, appeler aux armes. Conclamare vasa, signa convellere, donner le signal du départ. 3. Conclamatum est de salute tua, c’en est fait de vous. Cf. [Actum est], [Clamo].
CONCLĀVE, is, n. Chambre fermant à clé. Syn. Cubiculum. Usus: Cubitum ivit in conclave. Conclave proxima nocte corruit, concidit. Conclave optime instructum. Pro Conclave Pontificium, conclave, réunion de cardinaux où l’on élit le pape. Sacrum Comitium Vaticani Palatii. Locus purpuratis Ecclesiæ Patribus, novum demortuo Pontifici suffecturis, apparatus, adornatus.
CONCLŪDO, is, clūsi, clūsum, ere, a. Enfermer, resserrer; terminer, finir. Syn. Claudo, cogo, constringo. Item: Infero, finio, absolvo. Adv. Acriter, acute ad extremum, aliquando, angustius, aperte, numerose, breviter, commodius, contortius, inconsiderate, probabiliter, rectissime, vitiose, similiter, subtiliter. Phras. 1. Ex eo argumento nihil concluditur, cet argument ne conclut pas. Nihil ex hoc conficitur; nihil ex ea argumentatione efficitur; nihil eorum infertur, colligitur, quæ tu volebas; nihil eorum sequitur, quæ tu inferebas. 2. Concludam epistolam, je finirai ma lettre. Finem scribendi faciam; epistolæ hæc erit clausula; finem epistolæ faciam, imponam; absolvam epistolam, perficiam; institutæ narrationis exitum expediam. Cf. [Finio]. Usus: 1. Ne bestiæ quidem concludi se, constringique patiuntur, enfermer. 2. Peroro, efficio, conficio, infero, complector, colligo, conclure, raisonner. Argumentum concludere more Dialecticorum. Ratione concludere. Concludebas deinde, et colligebas, dolorem esse summum malum. 3. Finio, termino, circumscribo, claudo, absolvo, se terminer. Totum civile jus in pauca capita concludi potest. In hoc singulare judicium omnis causa concluditur. Ut aliquando totam actionem concludam, pour finir mon plaidoyer. Cf. [Finis], [Absolvo].
CONCLŪSĒ, D’une manière périodique, arrondie. Syn. Definite, circumscripte. Usus: Apte et concluse dicitur.
CONCLŪSĬO, ōnis, f. Conclusion, fin. Syn. Complexio, clausula, peroratio, epilogus; argumentatio ipsa. Epith. Acuta, artificiosa verborum, necessaria, postrema, simplex, tota, non solum vera, sed perspicua, vetus et brevis. Breves et acutæ, innumerabiles, raræ. Usus: Conclusio est exitus et terminatio totius orationis. Hæc conclusio, argumentatio, quam habeat vim, considera.
CONCLŪSUS, a, um, Entouré, enfermé. Syn. Clausus, cinctus. Usus: Urbs portu conclusa. Continenti agmine armatorum septi et conclusi. Sententia apte verbis conclusa.
CONCŒNĀTĬO, ōnis, f. Action de dîner ensemble. Syn. Symposion. Usus: Græci convivium tum compotationem, tum concœnationem vocant.
CONCŎQUO, is, coxi, coctum, ere, a. Digérer. Syn. Digero. Usus: 1. Cibum concoquere. 2. Transl. Perfero, fero, endurer, supporter. Concoquere hominem nequeo. Odium illud, injuria, ira, non submovenda modo sunt, sed et concoquenda. 3. Expendo, penser mûrement à. Diu deliberandum et concoquendum est, utrum, etc.
CONCORDĬA, æ, f. Concorde. Syn. Consensus, conspiratio. )( Discordia. Epith. Communis, gratissima, incredibilis, magna, pristina, singularis. Phras. 1. Summa concordia provinciam administravimus, nous avons administré la province dans le plus grand accord. Una voce ac mente; consentientibus animis ac sensibus; communi sententia; sine studio dissensionis; uno ore, animo conjunctissimo versati sumus in administratione rerum. Summe inter nos, pulcherrime conveniebat; communiter, quasi uno animo, una mente viveremus, rem gessimus. Nunquam cum illo, nec ille mecum in gratiam rediit; concordibus animis; fraterna unanimitate, ingenio plane concorde in provincia viximus. Cf. [Consensus]. 2. Animos in concordiam reduxit, il ramena la paix et la concorde dans les cœurs. Societate et fœdere aversos studiis animos junxit; copulavit pristinam inter socios concordiam; infensos plebis animos patribus junxit; ejus opera coaluere cum patribus plebis animi; feroces animos ad pacem et concordiam adduxit; veterem inter partes concordiam confirmavit, conglutinavit. 2. Concilio, reconcilio. Usus: 1. Equites senatui concordia conjuncti. 2. Concordiam facio. Id concordiam et pacem gignet gentibus; ad concordiam adducet gentes; concordia conjunget gentes. 3. Concordiam dissolvo. Vox una concordiam diremit. 4. Concordiam renovo. Concordiam reconciliare. In concordiam reducere. In concordiam redire.
CONCORDĬTER, En bonne intelligence. Usus: Cum illo concordissime vixi. Congruere concorditer inter se. Cf. [Concordia].