Consecro SS. Hostiam, Consacrer la sainte Hostie, célébrer le saint Sacrifice de la Messe. Prolatis, enuntiatis Christi verbis sanctissimis, panem ac vinum, in Ejus Corpus, ac Sanguinem converto; pronuntiata divinæ consecrationis formula, arcana vi, ac obstupescenda, Carnem Christi, ac Sanguinem efficio; arcanis ac traditis a Christo verbis, Eumdem in panis ac vini speciem transformo.
CONSECTĀRĬUS, a, um, Qui se déduit. Usus: Consectaria me Stoicorum brevia, et acuta delectant.
CONSECTĀTĬO, ōnis, f. Recherche. Syn. Captatio. Usus: In hujus concinnitatis consectatione princeps fuit Gorgias.
CONSECTĀTRIX, ĭcis, f. Celle qui recherche, qui poursuit. Syn. Auceps. Usus: Libidines sunt consectatrices voluptatis, les passions sont amies du plaisir.
CONSECTĬO, ōnis, f. Coupe. Syn. Sectio. Usus: Consectio arborum.
CONSECTOR, aris, atus sum, ari, d. Poursuivre; chercher à imiter. Syn. Quæro, sequor, aucupo, capto, imitor. Adv. Pueriliter, studiose, studiosissime, vere, verba vel rem. Usus: 1. Inanem rumorem, omnes falsæ gloriæ umbras; opes, et potentiam consectatur. Alicujus benevolentiam largitione, assentatione consectari. Vitiosa, rivulos præ rebus consectantur. Consectari genus dicendi abruptum. 2. Insequor, urgeo, vexo, premo, insector, poursuivre hostilement, pourchasser. Aliquem clamoribus, conviciis, sibilis, lingua petulanti consectari. Cf. [Insector], [Sequor].
CONSĔCŪTĬO, ōnis, f. Suite, conséquence; enchaînement, construction (des mots). Syn. Consequentia, connexum. Epith. Necessaria. Usus: Consecutiones, et causas rerum perspicere. Ipsa detractio molestiæ, consecutionem affert voluptatis. Consecutio verborum in conjunctione servanda.
CONSĔNESCO, is, sĕnŭi, escere, n. Vieillir. Syn. Senex fio, annis et ætate ingravesco, inveterasco. Usus: 1. In mœrore et lacrimis consenuit. 2. Transl. Deficio, imminuor, dépérir, languir. Consenuit jam rumor ille. Consenuit eius gloria, potentia. Partis illius auctores nullo adversario consenuere. Cf. [Senectus], Ætas præceps, Desino.
CONSENSĬO, ōnis, f. Complot, ligue; accord. Syn. Consensus, conjuratio. Epith. Major, major et aptior, maxima, mira, mirifica senatus, incredibilis totius provinciæ, singularis bonorum omnium, scelerata, summa. Usus: Vis amicitiæ, voluntatum, studiorum, sententiarum summa consensio. Quorum societas, et sceleratæ consensionis, conjurationis, fides erupit. Bonorum omnium consensio. Nec ille consensionis globus unius dissensione disjici potuit. Cf. [Consensus].
CONSENSŬS, ūs, m. Accord, conformite de sentiment. Syn. Consensio, conspiratio, concentus, convenientia, cognatio. Epith. Gravissimus, incredibilis, magnus, major, optimus, præclarus judicum, privatus, publicus, singularis, summus, unus omnium, mirus. Phras. Consensu omnium acta res est, la chose s’est faite du consentement de tout le monde. Consensione omnium, seu omnium judicio; omnium sententia; consentientibus, approbantibus cunctis; nemine prorsus dissentiente; nulla cujusquam discrepante sententia res gesta est. Consensus omnium in re gerenda fuit idem; omnes omnium sententiæ, voluntates, opiniones, judicia congruebant. Nemo dissensit, sententiarum varietas nulla fuit. In eamdem omnes sententiam convenerunt; una fuit, eademque consentiens vox omnium; in eamdem sententiam itum ab omnibus; suffragantibus omnibus; refragante nemine; nemine reclamante, adversante, obsistente, intercedente; lubentibus omnibus; concordibus animis, studiis suffragiis. Cf. [Concordia]. Usus: Omnium consensus naturæ vox est. (Vulg. Vox populi, vox DEI.) Rerum natura uno consensu juncta est atque continens. Omnium quasi consensus doctrinarum, concentusque. Ordinum consensus divulsus est.