CONSENTĀNĔUS, a, um, Conforme à, d’accord avec, convenable. Syn. Conveniens, consentiens, aptus. )( Dissentaneus, repugnans. Usus: Observa, quid tempori consentaneum, et personæ. Mors vitæ consentanea; quæ audivi, tuis litteris sunt consentanea. Triste, et his temporibus consentaneum dicendi genus. Cf. [Conveniens].
CONSENTĬO, is, sensi, sensum, ire, n, nonnunquam a. Consentir. Syn. Idem sentio, cum aliquo facio, sto judicio et opinione alicujus, in eadem sententia sum cum aliquo, conspiro, conjuro. )( Dissentio. Adv. Recte, valde, vehementer, undique, incredibiliter, consentiens voluntas. Phras. 1. Consensit senatus, le sénat donna son assentiment. Ad consulis sententiam suam senatus adscripsit; in hanc sententiam discessionem fecit conjunctis prope sententiis; in eamdem sententiam itum ab omnibus; pedibus in sententiam itum est; uno ore, una voce senatus rem approbavit; secutus sententiam consulis senatus; sententiæ consulis subscripsit; senatus a consule stetit, ad consilium consulis senatus accessit; consilio huic suffragatus est; senatus ad omnia, quæ consules voluere, descendit; consilio senatus acquievit; vocem consulis senatus assensu excepit. Cf. [Concors]. 2. (Consensit tentationi, Vulg.), il succomba à la tentation. Cessit præsentium voluptatum illecebris; succubuit fœdæ libidinis blanditiis; importunis voluptatum illecebris in præceps actus est; corruptelarum illecebris irretitus, implicatus, depravatus; ab amore virtutis, a continentia deductus est; ab imbelli voluptate vinci se passus est. Usus: 1. Ad rempublicam conservandam Dii omnes consentiunt. Consentiunt, se urbem inflammaturos. 2. Congruo, convenio, respondeo, s’accorder avec, se rapporter, être en harmonie. Partes omnes inter se non sine lepore consentiunt. Mens mea cum tua voluntate et sententia semper consensit. Oratio moribus, extrema primis mire consentiunt. Unum si cognoris, omnes noris, ita inter se congruunt concorditer, ac consentiunt. Cf. [Sentire idem], [Sententia], [Congruo], [Convenio], [Concordo].
CONSĒPĬO, is, sepsi, septum, ire, a. Entourer d’une haie, enclore. Syn. Sepio, claudo, munio. Usus: Ager conseptus, ac diligenter munitus.
CONSĔQUENS, entis, omn. gen. Qui suit, suivant, conséquent. Syn. Quod consequitur, futurus, sequens. Usus: Philosophi imprimis acuti, consequentia et repugnantia videntes. Perspicere, quid in quoque consentaneum, quid consequens, quid repugnans.
CONSĔQUENTĬA, æ, f. Suite, succession. Syn. Consecutio, consectarium, connexum. Epith. Præclara, contraria. Usus: Cursum rerum, eventorumque consequentiam notarunt.
CONSĔQŬŎR, eris, sĕcūtus sum, sequi, d. Atteindre, acquérir, obtenir. Syn. Adipiscor, assequor, obtineo, acquiro, sequor. Adv. Amplissime, brevi, commodius, continuo. Difficillime sacerdotium, diligenter aliquid, facile omnia, honeste, injuste, similiter, confestim, studiose, repente, præclare. Usus: 1. Victoriam, potentiam, dignitatem, gloriam, magistratum, honorem consequi. 2. Assequor, atteindre. Si properaveris, itinere nos prægressos consequeris. 3. Sequor. Cornelium ætate consecutus est Cato, arriver au même âge. Consequitur, ut videamus. In eam fabulam magni risus sunt consecuti. 4. Comprehendo, saisir (par la pensée). Non possum omnia ejus facta memoria consequi, aut verbis complecti. Nullis id verbis consequor. Cf. [Acquiro], [Obtineo].
1. CONSĔRO, is, sĕrŭi, sertum, ere, a. Joindre, réunir; rapprocher, mettre aux prises. Syn. Confero, conjungo, confligo. Adv. Leniter manus, quiete manus. Usus: Signa contulit, manum cum hoste conseruit. Manus inter se conserunt sanguine ac genere proximi.
2. CONSĔRO, is, sēvi, sĭtum, ere, Ensemencer. Syn. Sero, semino. Usus: Agros conserere.
CONSERTĒ, Avec enchaînement. Usus: Si omnia antecedentibus causis fiunt, omnia naturali colligatione, conserte contexteque fiunt.
CONSERVĀTĬO, ōnis, f. Action de conserver; observation. Syn. Custodia. Epith. Tuta atque integra salutis. Usus: Fructuum perceptio, et conservatio. Æquitatis, juris conservatio.