CONTĔRO, is, trīvi, trītum, ere, a. Broyer; consumer, dépenser. Syn. Tero, consumo. Adv. Frustra tempus, melius diem. Usus: 1. In studiis litterarum, in litibus, in re quærenda totam ætatem, otium, tempus omne conterere, employer entièrement. Injurias omnes voluntaria oblivione contrivi, j’ai effacé par un oubli volontaire le souvenir de toutes les injures que j’avais reçues. 2. Vinco, vaincre, accabler, détruire. Cæsar cæteras nationes contrivit, domuit, pervicit. Cf. [Consumo].
CONTERRĔO, es, ui, ĭtum, ere, a. Épouvanter. Syn. Terreo. Usus: Vultu ipso aspectuque me conterruit. Cf. [Terreo].
CONTESTĀTĬO, ōnis, f. Instance, prière. Syn. Obtestatio. Usus: Maxima contestatione a me petivit, ut, etc.
CONTESTOR, aris, atus sum, ari, d. Prendre à témoin, invoquer; entamer, ouvrir un débat judiciaire (par l’appel des témoins). Syn. Obtestor, judicium committo constituoque. Usus: Procuratores litem non contestabuntur. Cum eo litem contestatam habeo. Perennis et contestata virtus. Deos hominesque contestari. Cf. [Testor].
CONTEXO, is, xŭi, textum, ere, a. Faire un tissu, confectionner, composer. Syn. Texo, conjungo, compono. Adv. Conjuncte cum reliquis, facile, festive crimen, longius carmen. Usus: Carmen contexere. Extrema cum primis contexere. Crimen contexere.
CONTEXTĒ, Avec enchaînement. Syn. Conjuncte. Usus: Omnia naturali colligatione conserte contexteque fiunt.
CONTEXTŬS, ūs, m. Tissu, assemblage; suite, enchaînement. Syn. Complexio. Epith. Mirabilis, totus. Usus: In toto contextu orationis hæc sunt servanda. Pennarum contextu corporis tegumenta faciunt. Mirabilis contextus rerum.
CONTĬCĔO, es, ui, ere, n. Se taire. Syn. Taceo, reticeo, obmutesco. )( Loquor. Usus: 1. Conscientia victus conticuit 2. Transl. Deficio, cesser. Studium nostrum subito conticuit et obmutuit Senatus obmutuit; judicia conticuere.
CONTĬCESCO, is, ticui, ere, n. Se taire. Syn. Taceo, obmutesco. Adv. Illico, parumper, repente, subito. Phras. Omnes repente conticuerunt, tout à coup tous demeurèrent silencieux. Mœstum aliquamdiu silentium obtinuit, silentium repente consecutum est; tenuit silentium aliquot horis; suppressere vocem adstantes; vocem mittebat nemo: altum erat ab omnibus silentium. Muta circum omnia et elinguia videbantur. Usus: In bello artes nostræ conticescunt. Quando lamentatio urbis et gemitus conticescent? Cf. [Taceo], [Silentium].
CONTĬNENS, entis, omn. gen. Contigu, proche, voisin. Syn. Junctus, adjunctus, affixus, conjunctus, proximus, non interruptus. Usus: 1. Terræ continentes. Mari aer; Cappadocia Ciliciæ continens est. Natura rerum uno consensu continens est et juncta. Uno pene et continenti agmine. 2. Terra mari vicina, attenant, contigu, limitrophe. Mare dissimile est proximo ei continenti. 3. Temperans, sobre, tempérant. Vir continens et temperans. Cf. [Pudicus], [Castus].