CONTORTĒ, D’une manière entortillée. Syn. Oblique. Usus: Perturbate et contorte dicere, concludere aliquid.
CONTORTĬO, ōnis, f. Entortillement, obscurité (du style). Syn. Flexio. Usus: Majus est, has orationis contorsiones, quam siderum flexus perdiscere.
CONTORTUS, a, um, Entortillé, embrouillé. Usus: Stoici contortis quibusdam, et minutis conclusiunculis utuntur.
CONTRA, Contre. Syn. Adversum, adversus, in. Usus: 1. Facere contra aliquem, contra populi studium stare, être contraire. 2. E contrario, immo potius, au contraire. Quæ bona sunt, mala putant; contra quæ mala, bona. Non tua culpa est; contra summa laus. 3. Aliter, secus, contrairement à. Contra faciam, ac in reliquis causis. Contra, ac licet, factum est. Contra faciunt, quam polliceantur. 4. Ex alia parte, ex opposita parte, en face, vis-à-vis. Insulæ latus unum contra Galliam est. Agrum habes contra eum locum, qui, etc.
CONTRACTĬO, ōnis, f. Contraction; brièveté. Syn. Brevitas. Epith. Facilis. Usus: Meam parcimoniam contractio naturæ significat. Idem vitium est effusio animi in lætitia, ac contractio in dolore. Frontis, brachii, digitorum, supercilii contractio. )( Remissio, porrectio. Contractio et brevitas gravitatem non habet.
CONTRACTĬUNCŬLA, æ, f. Léger serrement (de cœur). Usus: Morsus quidam, et contractiuncula animi relinquuntur.
CONTRACTUS, a, um, Resserré, abrégé, diminué. Syn. Brevis, adstrictus. Usus: 1. Res nostræ contractæ, et adductæ in angustum. Opus lucubratum contractioribus his noctibus. Studia in senectute contractiora esse debent, remissiora. 2. Admissus, patratus, causé, produit. Moleste ferimus, quæ nostra culpa contracta sunt. Consuetudines cum multis contractæ, nombreuses relations d’amitié. Cf. [Brevis], [Angustus].
CONTRĀDĬCO, is, dixi, dictum, ere, n. Contredire, réfuter, s’opposer. Syn. Reclamo, refragor, adversor. Phras. Tibi ipsi contradicis, vous vous contredisez vous-même. Tecum ipse pugnas; non modo non cohærentia loqueris, sed maxime disjuncta, contraria, dissentanea; contra te loqueris; contrarie simul procedentia, et inter se pugnantia dicis; non constas tibi; a te ipso dissides, discedis; tecum ipse dissentis, discrepas, discordas. Usus: Magna libertate palam contradixit. Cf. [Contrarius], [Adversor].
CONTRĂHO, is, traxi, tractum, ere, a. Rassembler, réunir; lier, contracter. Syn. Congrego, colligo, cogo; coarcto, coangusto, paciscor. Adv. Vocem inusitatius, male. Phras. 1. Cum navita contraxit, il fit un traité avec le nautonnier. Pactionem conflavit; pactionem fecit, confecit; ad pactionem venit cum navarcho; de pretio cum navarcho transegit; pactione fe obstrinxit, obligavit; ad pactiones descendit. Cf. [Paciscor]. 2. Quæ prius contraxit, postea rescidit, il déchira le traité qu’il avait conclu. Non mansit in pactione; pactionem perturbavit; a pactione recessit; conventis non stetit; contra pactiones fecit; pacta conventa rescidit, infregit, violavit, labefactavit; a pactione abiit (Vulg. Contractum non servavit). Cf. [Paciscor], [Conventum]. Usus: 1. Copias, cohortes in unum locum contrahere. Vela, orationem contrahere. Appetitus contrahere et sedare. Amicitia omnia contrahit, discordia dissipat, l’amitié rassemble tout et la discorde désunit. 2. Coarcto, coangusto, in arctum, in breve cogo, constringo, resserrer, contracter, amoindrir, réduire. )( Explico, dilato, diffundo. Animum in dolore contrahere. Varius canendi modus, alias contrahit animos, alias remittit. Collum, frontem, digitos contrahere. 3. Confio. Æs alienum, nomina contrahere, s’endetter. 4. Concilio, comparo, acquiro, produire, causer; s’attirer. Sua liberalite multorum benevolentiam, amicitiam contraxit. Molestias sibi, odium, invidiam, negotium, offensionem, multum damni contraxit. Sua temeritate bellum, certamen contraxit. 5. Paciscor, faire un traité. Cum aliquo rem, aut rationem contrahere. Felix, qui nihil cum aliquo contraxit. Cum aliquo contrahere. Cf. [Brevis], [Breviter], [Angustus].
CONTRĀRĬĔ, D’une manière contraire. Syn. Repugnanter. Usus: Contrarie scriptum, aut ambigue.