DĒCLĪNO, as, avi, atum, are, a. et n. Détourner, s’écarter, écarter fuir, éviter. Syn. Deflecto, decedo, vito, de via deducor. )( Appeto, adscisco. Adv. Aliquantulum a proposito, diligentius a vitiis, naturaliter, paululum, recte, impetum declino. Phras. Declinare ictum, parer un coup. Parva declinatione corporis ictum effugere; exire, excedere tela, intentos gladios. Usus: 1. Declinat a proposito, deflectitque sententiam. De via declinavi paulum. 2. Fugio, devito, fuir, éviter. Laqueos judicii, vitia, periculum declinare. Declinare de statu suo. Cf. [Vito], [Decedo].
DĒCLĪVIS, e, gen. com. Qui est en pente, penché, incliné. Syn. Inclinatus, incurvus, Usus: Collis a summo æqualiter declivis; præceps et declivis locus.
DĒCLĪVĬTAS, ātis, f. Position inclinée, pente. Syn. Inclinatio. Usus: Exiguum loci ad declivitatem fastigium magnum habet momentum.
DĒCOCTOR, ōris, m. Dissipateur, banqueroutier. Syn. Qui suam rem confecit, dilapidavit, inficiator, fraudator. Usus: Exercitus e senibus, mendicis, decoctoribus collectus.
DĒCŎLOR, ōris, omn. gen. Décoloré, terne. Syn. Sine colore, quod colorem amisit. Usus: Sanguis decolor. Cf. [Deformis].
DĒCŎLŌRĀTĬO, ōnis, f. Altération de la couleur, décoloration. Syn. Livor, pallor.
DĒCŎLŎRO, as, avi, atum, are, a. Décolorer, ternir. Usus: Mortuum deformatum, rumore perditum, corpore decolorato constat fuisse.
DĒCŎQUO, is, coxi, coctum, ere, n. Manger son bien, faire banqueroute. Syn. Male rem gero, conturbo. Usus: Fortunæ vitio, non suo decoxit. Agrum suum intra annum decoxit. Alea, potatione, scortatione decoxit. Cf. [Nepos], [Consumo], [Abligurio], [Prodigo].
DĔCOR, ōris, m. Tout ce qui sied bien, parure, ornement. Syn. Species, formæ gratia, quod decet. Usus: Metaphrastus virtutem decore suo spoliavit.