DĔCŬPLUS, a, um, Décuple. Syn. Decies tantum.
DĔCŬRĬA, æ, f. Décurie, corps judiciaire. Syn. Classis, ordo judicum Romæ, a decies centenis judicibus appellatus, qui in singulis curiis sedebant. Usus: Non suæ decuriæ munere, neque ex lege sedit. Lex promulgata est de tertia decuria judicum.
DĔCŬRĬĀTĬO, ōnis, f. Division par décuries. Syn. In curias distinctio et descriptio. Usus: Decuriatio tribulium, descriptio populi.
DĔCŬRĬO, as, avi, atum, are, a. Diviser par dizaines. Syn. In curiam adscribo. Usus: Cum vicatim decuriarentur servi et conscriberentur. Decuriatos habere exercitus peditum.
DĔCURĬO, ōnis, m. Décurion. Syn. Quasi senator in municipio, vel conventu. Usus: Factus est Neapoli decurio.
DĒCURRO, is, curri, cursum, ere, n. et a. Descendre en courant, arriver; parcourir, raconter. Syn. Conficio, transigo. Adv. Bellissime, cupide ad jura, breviter. Usus: Jam ad calcem decursum est, nec velim decurso spatio ad carceres revocari. Prope acta et decursa. Quæ a te breviter decursa sunt, audire cupio, je voudrais entendre les points que tu as parcourus brièvement.
DĒCURSĬO, ōnis, f. Marche militaire, incursion. Syn. Excursio. Usus: Decursionibus equitum ea loca vastavit.
DĒCURSŬS, ūs, m. Cours, espace. Syn. Spatium, functio. Usus: Honorum decursus. Cf. [Curriculum].
DĔCURTĀTUS, a, um, part. v. decurto. Tronqué, mutilé. Decurtata oratio.
DĔCUS, ŏris, n. Ornement, parure; gloire, honneur. Syn. Honor, laus, dignitas, honestas, ornamentum. )( Dedecus. Usus: Decus et ornamentum senatus Cicero. Populi decus et lumen Pompeius. Verum decus in virtute positum est. Nati sumus ad laudem et decus. Cf. [Decet].